ตอนที่ 43 แค่หน้าตาไม่พอ ต้องใช้ฝีมือการแสดงด้วย

บ่าวรับใช้หันไปมองตามเสียงและหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ

เฉินเสียนกะพริบตาปริบๆ เธอเห็นชายที่แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างดีผู้หนึ่งเดินมาจากข้างนอก เขาถือแส้ขนจามรีไว้ในอ้อมแขนอีกทั้งยังสวมชุดผ้าปักลวดลายสวยงาม

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเธอ… นี่

ตอนที่ 44 ทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับผลตอบแทน

เมื่อออกมาจากโถงบุปผาจึงเห็นว่าเซียงซั่นกำลังนอนคว่ำอยู่บนม้านั่งอย่างอ่อนแรง บนแผ่นหลังของนางมีคราบเลือดให้เห็นประปราย นางเงยหน้าและจ้องมองเฉินเสียนอย่างจงเกลียดจงชัง

เฉินเสียนหยุดและชายตามองนางก่อนจะพูดว่า “ไม่ต้องกังวล เจ้ายังตายไม่ได้ อย่ามองข้าแบบนั้น แ

ตอนที่ 45 ทำได้ดีมาก

ขณะที่สุนัขฉินและไก่หลิ่วกำลังพลอดรักกันจะไม่มีสาวใช้อยู่เป็นก้างขวางคอ และก่อนนอนหลิ่วเหมยอู่ยังต้องกินยาอีกครั้ง ดังนั้นตอนนี้อวิ๋นเอ๋อร์จึงออกมาจากสวนดอกพุดตานเพื่อนำยาไปให้หลิ่วเหมยอู่

หลังจากดูลาดเลาแล้ว เฉินเสียนก็ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบๆ เธอปัดเศษหญ้าที่กระโปรงก่อนจะก้าวออ