ตอนที่ 311 ไม่มีใครสำคัญมากไปกว่าซูเจ๋อ

โรคระบาดร้ายแรงยิ่งไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถควบคุมได้ ไม่เช่นนั้นจะมีคนติดเชื้อมากขนาดนี้หรือ ดังนั้นนอกจากสถานการณ์ของตนเองแล้ว ใครติดเชื้อใครไม่ติดเชื้อ ก็คงขึ้นอยู่กับฟ้าลิขิตไว้ไม่มากก็น้อย

เฉินเสียนก็เลยรู้สึกว่ามันแปลกไปจากปกติมาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ตอนที่ 312 ข้าสามารถกอดท่านได้หรือไม่

“รอข้าหาว่าอะไรกันแน่ที่ปนเปื้อนในแหล่งน้ำ ก็สามารถให้ยารักษาตรงจุดได้แล้ว” เฉินเสียนมองไปที่เขา “ซูเจ๋อ ท่านรอหน่อยนะ”

“ได้ ข้าจะรอท่าน” ซูเจ๋อพูดเสียงเบา “อาเสียน รีบไปเถอะ ไปทำเรื่องที่ท่านควรจะทำ”

เฉินเสียนเม้มปาก นัยน์ตาที่แยกสีขาวดำชัดเจนนั้นมองไปยังเง

ตอนที่ 313 ไม่อยากจะไปคิดอะไรมาก

เฉินเสียนกำมือแน่น ปลายนิ้วใช้แรงกดเข้าไปกลางฝ่ามือ เธอหายใจเข้าลึกๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น：“ไม่ ข้ากลัวหนูมาก”

เฮ่อโยวถอนหายใจอย่างประหลาด

ครั้งที่แล้วซูเจ๋อจับหนูได้ไม่กี่ตัว แต่ตอนนี้หนูที่จมน้ำตายกลับมากมายขนาดนี้ เฮ่อโยวคิดในใจ ทั้งสองเรื่องนี้คงไม่ได้เกี่ย