บทที่ 27

ตอนที่ 27 ท่านไม่เคยเชื่อคำข้าเลย

เฉินเสียนเซถลาไปที่หน้าต่างอย่างไม่ตั้งใจ มวยผมหลุดกระจายออกมา ไรผมตรงขมับหลุดลุ่ย

แก้มของเธอชาไปด้านหนึ่ง ในหูมีเสียงหวีดดังขึ้นมาไม่หยุดและมีอาการเจ็บแสบแก้วหูอย่างรุนแรง

ผ่านไปครู่ใหญ่เฉินเสียนก็ถอนหายใจออกมา เธอยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากและพบว่าปากของเธ

บทที่ 28

ตอนที่ 28 เจ้าไม่อาจเอื้อม

สีหน้าของแม่บ้านจ้าวก็เปลี่ยนไปเช่นกัน นางพูดว่า “หรือว่าเด็กจะเป็นอันตราย จะมัวชักช้าอยู่ทำไมอีกอวี้เยี่ยน รีบไปตามหมอมาเร็ว!”

“อื้อๆ” อวี้เยี่ยนได้สติ นางกระวนกระวายใจมากและรีบวิ่งออกไปทั้งน้ำตา “ข้าจะไปตามหมอเดี๋ยวนี้ละ!”

แววตาของฉินหรูเหลียงหรี่แสงลง สีหน

บทที่ 29

ตอนที่ 29 ในชาตินี้เธอคือเฉินเสียน

เซียงซั่นน้ำตาคลอ “นายหญิงต้องลำบากเกินไปแล้ว เห็นนายหญิงต้องทำตัวเองจนเป็นแบบนี้แล้วบ่าวเจ็บปวดใจเหลือเกิน…”

หลิ่วเหมยอู่บอกว่า “ไม่เป็นไร อีกสองวันก็หายแล้ว”

“ทั้งหมดเป็นเพราะองค์หญิงอัปลักษณ์นั่นแท้ๆ!” เซียงซั่นเอ่ยอย่างโหดเหี้ยม “ถ้าไม่ใช่เพราะนาง