ตอนที่ 15 ข้าจะทำให้เจ้าทรมานยิ่งกว่านี้

เฉินเสียนไม่แม้แต่จะกะพริบตา ดวงตาสีเข้มเหลือบมองจางซื่อช้าๆ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

กลับกัน ความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่นั้นทำให้จางซื่อตกใจจนนางต้องลดกำปั้นลง

เฉินเสียนลอบยิ้ม นางทาสต่ำช้า รังแกแต่คนไม่มีทางสู้! รอไปเถอะ

ตอนที่ 16 คนร้ายทูลฟ้องก่อน

จางซื่อมิได้ใช้ตะเกียบ ใช้มือหยิบอาหารเน่าเสียขึ้นมาและกินเข้าไปอย่างหวาดกลัว

ปกติที่นางส่งของเหล่านี้ให้กับเฉินเสียนก็มิได้รู้สึกว่าเกินไปนัก แต่ตอนนี้ต้องเมื่อนางได้ลิ้มรสด้วยตัวเอง ถึงจะรู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร!

แต่ทันทีที่กินลงไป ก็อดไม่ได้ที่จะอาเจียนออกมา

เฉินเ

ตอนที่ 17 มิเป็นไร วันข้างหน้ายังมีโอกาสอีกมาก

จางซื่อคุกเข่าลงกับพื้น ไม่ยอมรับและไม่บอกว่าเป็นใครกัน ได้แต่ร้องไห้อย่างขมขื่น

เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองฉินหรูเหลียงที่ไม่ออกความคิดใดๆ แล้วกล่าวว่า: “ท่านแม่ทัพ ข้าคิดว่า อย่างน้อยข้าก็เป็นถึงองค์หญิง ให้ข้ากินอาหารเน่าเสีย ไม่มีเครื่องนุ่งห่ม อยากเพ