บทที่ 485

ตอนที่ 485 ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในหมู่บ้าน

หลังจากที่ผู้ใหญ่บ้านเป็นลมไป ทุกคนก็เห็นตัวอักษรใหญ่ๆและภาพวาดที่เขียนอัดแน่นอยู่ในมือเขา อย่างเช่นวันที่อากาศแจ่มใส ก็ใช้ภาพพระอาทิตย์มาแทน คำว่าปักษาสองตัว ก็วาดภาพนกมาแทน

สูง!

สูงจริงๆ!

หลานเยาเยาคาดว่า อย่าพูดถึงนักปราชญ์ในหมู่บ้านนี้เลย เกรงว่

บทที่ 486

ตอนที่ 486 นักปราชญ์ที่รู้วิชาการรักษา

“อยากได้เท่าไหร่ เจ้าก็แค่พูดมา”

อย่างไรก็ไม่ใช่เงินตัวเอง ไม่ปวดใจเท่าไหร่ ฮ่องเต้นั่นพกเงินมาทะเลทรายตั้งมากมาย ตลอดทางก็เหนื่อยมาตลอด เงินทองก็ไม่ได้ใช้ ตอนนี้ก็จะได้ให้เขาถลุงเงินพอดี

หลานเยาเยารู้สึกว่า หัวใจของนางนั้นดีสุดๆ

อยู่มาสามสิบกว่าปี ย

บทที่ 487

ตอนที่ 487 รู้สึกว่าร่างกายเหนื่อยล้า

……

ตั้งแต่ออกจากบ้านส้งเย่นกุย ลมที่โหมกระหน่ำด้านนอก ก็เบาลงไปเยอะ แม้ทั้งสองคนจะเดินแถวเดียวกัน แต่ตั้งแต่ต้นยู่หลิวซูก็ตั้งใจเดินช้ากว่าหลานเยาเยาไปครึ่งก้าว เพื่อบ่งบอกถึงความเคารพต่อหลานเยาเยา

เพียงแต่ตอนนี้ ใจของเขามีความสงสัยรวมตัวกัน ไล่ยังไงก