ตอนที่ 195 อิ่มตายแล้วจะคิดบัญชีที่ใคร?

“ข้าบอกว่าเจ้าทำเพื่อผู้อื่น ก็คือทำเพื่อผู้อื่น”

“ได้ได้ได้ ท่านว่าใช่ก็ใช่” หลานเยาเยาแอบทำปากจู๋ พูดจาเผด็จการอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้ คาดว่าคงจะมีเพียงเย่แจ๋หยิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้ผู้เดียว

ไม่ว่ายังไงก็โดนกัดแล้ว จะอธิบายให้มากมายไปทำไม?

เสียแรงเปล่าตั้งแต่

ตอนที่ 196 อย่าทำร้ายเด็กในท้องจะดีกว่า

“เอา……เออะ เอาอาหารเมนูแนะนำของโรงเหล้ามาอีกหนึ่งจาน เออะ ……เจ้าเอามาให้ในเวลาที่สั้นที่สุดจะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาเจ้ามาเป็นอาหารแทน” สายตาของหลานเยาเยาจ้องมองอยู่ที่อาหารรสเลิศ บ่นคำสาบานพึมพรำ : “กินพวกเจ้าไม่หมด ข้าจะคุกเข่าลงรองเพลงเพื่อเอาชนะ!”

นึก

ตอนที่ 197 ช่วยพูดให้ข้าดูดีสักสองสามประโยค

ในโรงเตี๊ยม ในห้องพิเศษ

เย่แจ๋หยิ่งยืนอยู่ด้านหน้าหน้าต่าง สายตามองทอดยาวไปไกล นิ้วขาวๆเรียวยาวเคาะขอบหน้าต่างเป็นระยะระยะ แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่สุดแล้วมุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มขึ้นบางๆ

ในห้องที่คนสองคนที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ หานแสมอง