ตอนที่ 172 เขาเป็นความน่ารำคาญใจของนาง

ก็ได้!

เป็นนางเองที่มีความคิดจิตใจคับแคบ

"เอาอย่างนี้ ท่านปล่อยข้าเสียก่อน ข้าเกรงว่าเช่นนี้จะมีผลต่อการบังคับเรือของท่าน "

มือข้างหนึ่งของเย่แจ๋หยิ่งโอบนางเอาไว้ จึงทำได้เพียงใช้มือข้างเดียวในการบังคับพังงาเรือไปด้วย ดังนั้น เพื่อสิ่งที่ดีกว่า นางจึงต้องกล่าว

ตอนที่ 173 เหตุใดถึงยังอยู่

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่หลานเยาเยากลับรู้สึกว่ามันนานมากราวกับผ่านแล้วหลายศตวรรษ

ตอนนี้ในชั้นล่างสุดของเรือได้ถูกน้ำท่วมเอาไว้หมดแล้ว และผู้โดยสารบนเรือก็ได้หนีขึ้นมายังชั้นบนสุดของเรือเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

โดยในหลายๆครั้งก็มีคนพยายามจะมายังห้องขับเรือเพื่อที่จะถาม

ตอนที่ 174 มีจิตสังหาร

“หากเป็นเช่นนี้ เขาจะมาที่นี่ทำไมกัน？เพราะต่อให้มาจริง ก็มาเพื่อที่สังหารเจ้า แล้วเขาจะเชิญเจ้าขึ้นเตียงคอยปรนนิบัติมอบของแสนอร่อยให้งั้นรึ？”

หลานเยาเยารู้สึกว่าถ้าเกิดเย่แจ๋หยิ่งโง่ ก็คงจะเป็นเพราะเขาอวดดีเกินไป

เพราะใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่าคนที่อยากจะฆ่านาง จะมาช่วยนางได้อย่