ตอนที่ 151 ตราราชลัญจกรหยก

ถ้าหากเป็นแต่ก่อนหลานเยาเยาจะต้องเบะปากและจากไปอย่างมีความสุขมากแน่ๆ

อย่างไรเสีย!

นางก็ยังคงกลัวนิสัยกระหายเลือดของอ๋องเย่อยู่มาก

แต่ถ้าตอนนี้ นางก็แค่ยักไหล่เบาๆแล้วก็ผลักประตูออกไป

แม้เสียงที่นางผลักประตูจะไม่ดังมากนักแต่หลานเยาเยาก็เชื่อว่าเย่แจ๋หยิ่งต้องได้ยิน แต่คนข้า

ตอนที่ 152 คำวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง

“อ๊ะ······เจ้า·····”

ตอนที่นางกำลังคิดอยู่ว่าทำไมวันนี้เย่แจ๋หยิ่งถึงแปลกไปนั้นทั้งร่างก็ถูกโยนลงไปบนเตียง“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าคนบ้าไม่รู้จักทะนุถนอมสตรีเลยสักนิด ตรงที่เจ้าเจ็บข้าดูแล้ว แล้วข้ารู้ไหม?”

แม้จะตกลงมาบนเตียงแต่ใครบอกหล่ะว่าตกลงมาบนเตียงแล้วมันไม่เจ็บ?

ตอนที่ 153 ห้ามให้นางหนีไป

ในห้องหนังสือ

สายตาเย็นชาของเย่แจ๋หยิ่งไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ นิ้วเรียวยาวดูเหมือนเคาะลงบนโต๊ะอย่างไร้ระเบียบ เวลาผ่านไปนานถึงเอ่ยปากขึ้นมาอย่างเย็นชา

“ไปหาคนที่อยู่เบื้องหลังมาให้ข้า ถ้าเป็นคนในพระราชวังก็ไม่ต้องเกรงใจ”

หลังจากพ่อบ้านเหมยรับคำสั่ง คิ้วที่ขมวดอยู่ก็ยังไม่คลา