ตอนที่ 137 รอยจูบกลางฝนพรำ

หลานเยาเยาที่นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยตัวที่เปียกโชก สายตามองไปยังข้างหน้าที่ชายคาบ้านสองฝั่งกำลังเริ่มห่างหายไปอย่างรวดเร็ว

อีกในไม่ช้าก็จะถึงจวนอ๋องเย่แล้ว หลานเยาเยาจึงรีบเร่งความเร็วขึ้น

แต่แล้ว!

ตรงหน้าก็ปรากฏร่างของใครบางคนขึ้นมา

ให้ตายเถิด กลางค่ำกลางคืนทั้งยังฝนตกหนัก

ตอนที่ 138 บาดเจ็บเพื่อข้า ？

" ความรู้สึกเช่นนี้ดีมากใช่หรือไม่? " เย่แจ๋หยิ่งถามด้วยเสียงทุ้ม

หากรู้ว่าริมฝีปากของนางจะทำให้เขาหลงไหลได้ถึงเพียงนี้ เขาก็คงไม่หากห้ามตัวเองเพียงเพราะนางจูบเขาด้วยจุดประสงค์อื่นหรอก

" ดีอะไรกัน ! ปล่อยข้านะ "

หลานเยาเยาเลียริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อยของตัวเองแล้วกัดปาก

ตอนที่ 139 ทำอาหารไม่เป็น?

เดิมทีนางคิดว่า เย่แจ๋หยิ่งคงจะต้องถามเป็นแน่ว่ายาเหล่านี้มีจำนวนมากใช่หรือไม่

หลังจากนั้น ! หากยาเหล่านั้นมีจำนวนมาก ก็สามารถนำมาใช้ได้ในสนามรบใช้รักษาแผลให้กับเหล่าผู้บาดเจ็บ เช่นนั้นก็จะสามารถลดความเจ็บปวดของผู้คนมากมาย

แต่ทว่า เขากลับไม่ได้ซักถามสิ่งใด

จึงเป็นเหตุให้หล