บทที่ 74 ไม่ต้องใส่หน้ากาก

ขณะที่กำลังมึนงงอยู่ ก็ถูกปล่อยตัวในทันใด นีรชาลืมตาขึ้นมา พบว่าภัสกรณ์ได้ถอยห่างจากตัวเธอแล้ว ดวงตาที่สลัวทั้งคู่ มองเธออย่างใกล้ชิด

“ นีรชา ดูเหมือนคุณจะมีความสุขนะ ” ภัสกรณ์หยอกล้อเล่น

นีรชาโกรธจนหารูมุดเข้าไป โกรธจนแดงไปทั้งหน้า หน้าอกขยับขึ้นๆลงๆ

บทที่ 75 แสบตามาก

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง มองไม่เห็นว่าภัสกรณ์ทำอะไรอยู่ในสวนดอกไม้นั่น เห็นแค่เขาก้มลง ดูเหมือนว่าจะเด็ดดอกไม้

ทำอะไรหน่ะ นีรชาเอ่ยปาก คงไม่ใช่จะเด็ดดอกกุหลาบหรือว่าดอกอะไรให้ฉันนะ ? ไร้เดียงสา หัวโบราณจริงๆ นีรชาซุบซิบ สักพักเขากลับมาจะต้องล้อเลียนเขาซะหน่อย

ภัสก

บทที่ 76 คอยดูแล้วกัน

นีรชาหมั่นไส้กัดริมฝีปากร่าง จริงๆแล้วเธออยากพูดว่า : “ คุณธวัล คุณกังวลตัวคุณเองเถอะ ” แต่ยังคงกัดฟันไม่พูดออกไป

ช่างเถอะ ธวัลเองก็เป็นคู่หมั้นของพี่สมภพ เห็นแก่หน้าพี่สมภพ ครั้งนี้ปล่อยเธอไปเถอะ

กัดปากแน่น หันหลังออกไป ไม่สนใจธวัลที่ใช้สายตาเยือกเย็นจ