บทที่64 โอบกอดเขา

นีรชาได้ฝัน ในความฝัน ดูเหมือนว่าเธอได้กลับไปเป็นเด็กผู้หญิงที่ไร้กังวลอีกครั้ง บริษัทของพ่อเธอก็ยังอยู่ดี แม่ก็ยังไม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต เขายังคงสวย ยังคงเป็นเหมือนเจ้าหญิงน้อยที่ถูกคุ้มครองอยู่ พี่สมภพยืนอยู่ใต้ต้นเชอรี่พร้อมรอยยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนี้ช่างอบอ

บทที่65 อยากพบเขา

นีรชาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเกือบห้าวันแล้ว ถึงแม้ว่านีรชาจะได้พักห้องที่สบายมีทุกอย่างครบครัน น้าแขก็ดูแลอย่างดีครบด้าน แต่นีรชาก็ยังคงรู้สึกทุกข์ใจ

ใส่ผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์บางๆ นีรชาสวมใส่ชุดผู้ป่วยที่หลวมๆเดินเรื่อยเปื่อยในสวนดอกไม้

แสงแดดที่สดใสและไม่ร้อนมา

บทที่66 พัดออกไป

ครั้งแรกในชีวิต ที่นีรชาเหมือนขโมยที่น่าอับอาย แอบติดตามอยู่ข้างหลังของคนอื่น

ธวัลกอดอกเดินไปข้างหน้า นีรชาแกล้งทำเป็นเดินเล่นสบายๆ ติดตามอย่างหลบๆด้านหลังเธอประมาณสามสิบเมตร อยากรู้ว่าธวิลจะเข้าห้องผู้ป่วยไหน

เธอไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี เธอแค่อยากจะเห็นพี่สมภพ