บทที่63 แกล้งทำเป็นไป

ภัสกรณ์จูบน้ำอย่างดุเดือด ดูเหมือนว่าต้องมนต์หญิงสาวในอ้อมแขนอย่างไม่อาจคาดเดาได้ มันเหมือนเปลวไฟที่กำลังมอดไหม้ที่ร่างกายเขาอย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น ภัสกรณ์ก็รับรสได้ถึงร่องรอยความขมขื่นบนลิ้นของนีรชา เขาเอื้อมมือไปสัมผัส ใบหน้าของนีรชาเปียกเปื้อนไปด้วยน้ำตาเต

บทที่64 โอบกอดเขา

นีรชาได้ฝัน ในความฝัน ดูเหมือนว่าเธอได้กลับไปเป็นเด็กผู้หญิงที่ไร้กังวลอีกครั้ง บริษัทของพ่อเธอก็ยังอยู่ดี แม่ก็ยังไม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต เขายังคงสวย ยังคงเป็นเหมือนเจ้าหญิงน้อยที่ถูกคุ้มครองอยู่ พี่สมภพยืนอยู่ใต้ต้นเชอรี่พร้อมรอยยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนี้ช่างอบอ

บทที่65 อยากพบเขา

นีรชาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเกือบห้าวันแล้ว ถึงแม้ว่านีรชาจะได้พักห้องที่สบายมีทุกอย่างครบครัน น้าแขก็ดูแลอย่างดีครบด้าน แต่นีรชาก็ยังคงรู้สึกทุกข์ใจ

ใส่ผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์บางๆ นีรชาสวมใส่ชุดผู้ป่วยที่หลวมๆเดินเรื่อยเปื่อยในสวนดอกไม้

แสงแดดที่สดใสและไม่ร้อนมา