บทที่ 51 ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

เห็นนีรชาก้มหน้าไม่พูดอะไรออกมา ภัสกรณ์ก็แน่ใจในการคาดเดาของตัวเอง หันกลับไปบิดคางของนีรชาให้หันมาอย่างรุนแรง“หญิงสารเลว เธอลืมแล้วหรือไงว่าฉันถึงจะเป็นคนที่คอยสนับสนุนด้านการเงินของเธอ? ชีวิตพ่อเธอก็ถูกบีบอยู่ในกำมือของฉัน! เพียงแค่ฉันพูดคำเดียวว่าไม่ได้ ก็ไม่มี

บทที่ 52 ทำความสะอาดใหม่อีกครั้ง

คนสองคนก้มหน้าก้มตากินข้าว บนโต๊ะอาหารกลับเงียบอย่างผิดปกติ บรรยากาศน่าอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง นีรชาฝืนความรู้สึกไม่สบายทนกินโจ๊กไปหนึ่งชามแล้วก็กินไม่ลงอีกต่อไป

“ฉันกินอิ่มแล้ว คุณค่อยๆทานไปนะคะ อีกสักครู่ฉันมาเก็บจาน” นีรชาลุกขึ้นเตรียมออกไปจากโต๊ะอาหาร

บทที่ 53 จงใจทรมาน

นีรชาสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ กำลังเตรียมตัวไปทำอาหารให้ภัสกรณ์ กลับได้ยินภัสกรณ์ที่เอนตัวพิงอยู่บนโซฟาพูดขึ้นอย่างรังเกียจชิงชังว่า “เธอยังคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูอยู่อีกหรอ? ทำงานช้าขนาดนี้ กำลังจงใจแอบขี้เกียจใช่ไหม?”

ก่อนหน้านี้ถึงภัสกรณ์จะเลือดเย็นอำมหิตก็ต