บทที่ 50 น่าสงสารจริงๆ

ภัสกรณ์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของนิรชา คิดว่าจะเห็นถึงความไม่พอใจหรือการต่อต้านในสายตาของเธอ

แต่ไม่ใช่ ดวงตาของเธอนิ่งสงบเหมือนกับบ่อน้ำ ไม่มีความเคลื่อนไหวไดๆ ดูเหมือนว่าคำพูดของภัสกรณ์ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอะไรเลย

หลังจากได้ยินคำพูดของภัสกรณ์แล้ว โมรีก

บทที่ 51 ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

เห็นนีรชาก้มหน้าไม่พูดอะไรออกมา ภัสกรณ์ก็แน่ใจในการคาดเดาของตัวเอง หันกลับไปบิดคางของนีรชาให้หันมาอย่างรุนแรง“หญิงสารเลว เธอลืมแล้วหรือไงว่าฉันถึงจะเป็นคนที่คอยสนับสนุนด้านการเงินของเธอ? ชีวิตพ่อเธอก็ถูกบีบอยู่ในกำมือของฉัน! เพียงแค่ฉันพูดคำเดียวว่าไม่ได้ ก็ไม่มี

บทที่ 52 ทำความสะอาดใหม่อีกครั้ง

คนสองคนก้มหน้าก้มตากินข้าว บนโต๊ะอาหารกลับเงียบอย่างผิดปกติ บรรยากาศน่าอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง นีรชาฝืนความรู้สึกไม่สบายทนกินโจ๊กไปหนึ่งชามแล้วก็กินไม่ลงอีกต่อไป

“ฉันกินอิ่มแล้ว คุณค่อยๆทานไปนะคะ อีกสักครู่ฉันมาเก็บจาน” นีรชาลุกขึ้นเตรียมออกไปจากโต๊ะอาหาร