บทที่ 217 เศรษฐีที่อยู่เบื้องหลัง

ภัสกรณ์ไปจับที่คางของเธอ ตาที่แหลมคมมองเข้าไปในตาของนีรชาน้ำเสียงเย็นชา “เธอขายขี้หน้าไม่เกี่ยวกับฉันจริงๆ!”

จากนั้นก็สะบัดนีรชาออกแรงๆเหยียบคันเร่งให้ถึงที่สุด “ลงไป!ไปหาพ่อของเธอไป!”

พ่อ?นี่ไม่ใช่คำที่ใช้กับนางบำเรอเหรอ?ภัสกรณ์กล้ามาว่า

บทที่ 218 เก็บไว้ใต้หัวใจ

นีรชากำโทรศัพท์แน่นๆฟังเสียงตูดๆที่ดังมาจากโทรศัพท์ หัวใจของเธอเหมือนว่างเปล่าไปหมดเหมือนมีความรู้สึกหวานๆปนอยู่ แต่พอได้สติกลับมาอีกทีก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ข้างหน้าต่างจะครึ่งชั่วโมงแล้ว

ในใจของนีรชายิ่งว่างเปล่าไปใหญ่ มือไปสัมผัสบนหน้าจอแล้วไปค้นรายชื่อของภั

บทที่ 219 สาวโคโยตี้ที่สวยงาม

หลังจากที่จากลากับสมภพ นีรชาก็เดินไปตรงหน้าต่อ

โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวมาก

ข้างถนนมีครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกเดินผ่าน มีเด็กผู้หญิงที่น่ารักกำลังจูงมือพ่อซ้ายจูงมือแม่บนหัวมีกิ๊ฟผีเสื้อติดอยู่บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่เบิกบาน