ตอน 2
รักคุณร้อยเปอร์เซ็นต์
บทที่ 2 อภิมหาเศรษฐี
ลัมโบร์กินีคันงามขับผ่านไป แต่ไม่วายที่จะเหยียบน้ำโคลน สาดใส่ตัวนีรชาจนเปียกโชก เธอนั่งอยู่บนพื้นแล้วน้ำตาร่วงด้วยความโกรธ ยื่นมือไปหยิบนามบัตรสีทองใบนั้นขึ้นมา พยายามฉีกมัน แต่ฉีกยังไงก็ฉีกไม่ขาดสักที แม้แต่นามบัตรของชายผู้นี้ยังกลั่นแกล้งเธอเลยเหรอนี่
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น
รีบยัดนามบัตรใส่ลงในกระเป๋า แล้วดูที่หน้าจอโทรศัพท์ ซวยแล้ว ตมิสาแม่เลี้ยงของเธอโทรมา
“นังน้ำ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมถึงยังไม่กลับบ้านมาทำกับข้าวอีก แกอยากให้พวกฉันหิวตายหรือยังไง”
ไม่ทันพูดอะไรสักคำ ได้ยินแต่เสียงของตมิสาแผดออกมาจากโทรศัพท์ เสียงดังซะจนแก้วหูเธอแทบแตก ความจริงเธอควรกลับถึงบ้านตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุนี่ ป่านนี้ก็คงทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ
ไม่รู้ป่านนี้พ่อของเธอจะหิวข้าวแค่ไหน นึกถึงภาพของพ่อที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้คนไข้ นีรชาจึงพยายามลุกขึ้นยืนและเดินโซซัดโซเซกลับบ้าน
เนื้อตัวเธอเปียกโชก พอมีลมพัดมา จึงเย็นยะเยือกไปหมด
ประตูบานใหญ่ที่เกรอะสนิมถูกผลักออก นีรชาเตรียมที่จะถอดรองเท้า ก็ได้ยินเสียงของดังออกมาจากในห้อง “กินกินกิน จะกินอยู่ได้ ตัวเองหาเงินไม่ได้ แถมยังมีหนี้ท่วมหัว ยังหวังจะให้ฉันมาคอยดูแลอีก”
แม่เลี้ยงพูดจาดูถูกพ่อทีไร นีรชาก็รู้สึกเจ็บใจทุกครั้ง เธอรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกโชกออก แล้วเดินก้มหน้าไปที่ห้องครัว ล้างไม้ล้างมือแล้วเริ่มทำกับข้าว
กับข้าวสองอย่างและซุปหนึ่งอย่างถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ มีผักดองและผัดผักอย่างละจาน และก็มีซุปมะเขือเทศใส่ไข่อีกหนึ่งชาม นีรชาตักข้าวมาหนึ่งถ้วย เติมกับข้าวลงไปอย่างละน้อย จากนั้นก็ถือถ้วยใบนั้นเดินเข้าไปในห้อง
ภายในห้องมีสิทธิ์ชานน พ่อของเธอนอน เขาเป็นอัมพาตครึ่งซีก ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ตั้งแต่บริษัทล้มละลาย เขาเครียดมากจนเกิดหัวใจวาย และกลายเป็นแบบนี้
นีรชาประคองศีรษะของพ่อมาไว้บนตัว แล้วค่อยๆ ป้อนอาหาร เธอมองหน้าพ่อแล้วเศร้าใจ
เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “แม่ กินกับข้าวพวกนี้เข้าไปได้ยังไง” ลูกสาวของแม่เลี้ยงชื่อมุกมณี ที่ไม่ค่อยกลับบ้านเลยตั้งแต่พ่อล้มละลาย วันนี้ไม่รู้ลมอะไรหอบเธอมา
“ถ้าแกไม่อยากกินของพวกนี้ ก็จับผู้ชายรวยๆ ให้ได้สิ ถึงตอนนั้นอยากจะกินอะไร ก็ได้กินทั้งนั้นล่ะ” ตมิสาไม่ได้รู้สึกดีใจที่เห็นหน้าลูกสาวตัวเองเลย
ป้อนข้าวพ่อเสร็จ นีรชาก็นำถ้วยไปล้าง แล้วกลับเข้าห้องของตัวเอง ว่าจะอาบน้ำแล้วค่อยซักผ้า
“ยัยน้ำ แกไปได้อันนี้มาจากที่ไหน” มุกมณีชูนามบัตรขึ้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้
“อ๋อ” เธอมองนามบัตรที่อยู่ในมือของมุกมณี กลับเห็นแต่หน้าไอ้คุณชายจอมหยิ่งคนนั้น “วันนี้ฉันโดนรถชน แล้วเจ้าของรถเขาให้มาน่ะ” นีรชาพูดอย่างแผ่วเบา
“นี่เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเขาเป็นใคร” ฟังน้ำเสียงของนีรชาแล้ว มุกมณีไม่อยากจะเชื่อ เธอใช้นิ้วชี้ไปที่ชื่อในนามบัตร “เขาคือคุณแทน ภัสกรณ์ ธนกิจโกศล ประธานบริษัทที.เอส พร็อพเพอร์ตี้กรุ๊ปจำกัด”
“บริษัทที.เอส พร็อพเพอร์ตี้กรุ๊ปจำกัด ภัสกรณ์” นีรชายังคงไม่เข้าใจอากัปกริยาที่มุกมณีแสดงออกมา
“บริษัทที.เอส พร็อพเพอร์ตี้กรุ๊ปจำกัด กลุ่มธุรกิจอุตสาหกรรมชั้นนำของโลก เกี่ยวข้องกับอสังหาริมทรัพย์ สถานบันเทิง การ ขนส่ง การขุดน้ำมัน ที่ครอบคลุมทั้งทวีปเอเชีย แอฟริกาและละตินอเมริกา ผู้อยู่เบื้องหลังการเลือกตั้งผู้นำในหลายๆ ประเทศ เขาถูกจัดอันดับโดยนิตยสารพาวเวอร์ ว่าเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงต้องการแต่งงานด้วยมากที่สุด ทรงอิทธิพล แถมยังหล่ออีกต่างหาก มีผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่ผู้หญิงพวกนั้นก็อยู่ได้แค่ไม่เกินเจ็ดวันหรอก”
นีรชามองปากแดงๆ ของมุกมณีที่กำลังพูดพล่าม เธอรู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อย คุณภัสกรณ์คนนี้รวยมาก เขากับนีรชาจะมาเกี่ยวข้องกันได้ยังไง
มุกมณีมองนีรชาผู้ไร้เดียงสา ไม่อยากเชื่อว่าจะมีผู้หญิงคนไหนในโลกที่ได้ยินชื่อคุณภัสกรณ์แล้วจะไม่กรีดร้อง
“นี่ ยัยน้ำ แกรู้ไหมว่านามบัตรใบนี้มันหมายความว่ายังไง” จงใจถามไปทางตมิสา เพราะรู้อยู่แล้วว่านีรชาต้องไม่รู้
“หมายความว่ายังไง” นีรชาพูดไปหาวไป ไม่ได้รู้สึกประทับใจอะไรกับประธานบริษัทจอมหยิ่งคนนี้
“หมายความว่า คนที่มีนามบัตรใบนี้ สามารถเข้าออก ที.เอส คลับ คลับเฮาส์ส่วนตัวของบริษัทได้ ว่ากันว่าคุณแทนก็ไปที่นั่นอยู่บ่อยๆ” มุกมณีแสดงอาการตื่นเต้น และมีแผนการอะไรบางอย่างในใจ
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” นีรชาพูดขึ้นมาลอยๆ โดยที่ไม่ได้สังเกตแววตาอันฉ่ำวาวของมุกมณี เพราะยังมีเสื้อผ้ากองใหญ่รอให้เธอไปซัก
ตอน 3
บทที่ 3 เบอร์โทรที่ไม่คุ้นเคย
ที.เอส คลับ ยามค่ำคืนที่สว่างไสวด้วยโคมไฟ พลุเจ็ดสีถูกจุดขึ้นอย่างสวยงาม พร้อมกับเสียงบรรเลงเพลงอันไพเราะ หน้าคลับมีรถยนต์จอดอยู่เรียงราย เหล่าบรรดาชายหญิงที่เข้ามาต่างพากันแต่งกายด้วยชุดเลิศหรูอลังการ
ท่ามกลางรถยนต์คันหรู มีแท็กซี่คันหนึ่งขับเข้ามาจอด ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นขาเรียวสวยคู่หนึ่ง มุกมณีสวมชุดกระโปรงรัดรูปสีดำ ค่อยๆ ก้าวเท้าลงมาจากรถแท็กซี่คันนั้น
ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่ม ผมลอนยาวสีน้ำตาลอ่อนสะบัดพลิ้วสวย ชวนให้หลงใหล
พนักงานเฝ้าประตูรูปหล่อ จ้องมองมุกมณีที่ลงมาจากรถแท็กซี่ด้วยสายตาดูถูก “ผู้หญิงที่ต้องการจะจับผู้ชายรวยๆ มาอีกแล้ว”
มุกมณีเดินเท้าสะเอวไปยังประตูกระจกเลื่อมทองบานใหญ่ที่สูงจรดเพดาน พนักงานเฝ้าประตูพูดขึ้นมาอย่างสุภาพ “คุณผู้หญิงครับ ที่นี่เป็นคลับส่วนตัว เข้าได้เฉพาะสมาชิกเท่านั้นครับ”
มุกมณีชูนามบัตรในมือขึ้นมา แสงสีทองของนามบัตรส่องเข้าที่ตาของพนักงาน ในเมืองซีมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้นามบัตรสีทองได้ นั่นคือคุณภัสกรณ์
พนักงานเฝ้าประตูรีบโค้งคำนับทันที เขากล่าวทักทายเธอด้วยความเคารพ “เชิญครับ คุณผู้หญิง ขอให้มีความสุขในค่ำคืนนี้นะครับ” คุณภัสกรณ์อยู่เหนือทุกคนในเมืองนี้ จะมีใครบังอาจขัดใจผู้หญิงของเขากันล่ะ
มุกมณียิ้มอย่างพอใจ เดินสะบัดผมลอนยาวก้าวเข้าประตูไปอย่างสง่างาม
“มุก” เสียงเรียกชื่อเธอดังมาจากด้านข้าง มุกมณีหันไปมองก็เห็นว่าเป็นสุทินทร์ เพื่อนสมัยมัธยมปลายของเธอนั่นเอง
“สุทินทร์ นี่นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เท่าที่มุกมณีจำได้ นายสุทินทร์เป็นผู้ชายปอนๆ คนหนึ่ง ที่เคยมาตามจีบ แต่เธอไม่เคยสนใจเขาเลย
"วันนี้บริษัทจัดงานเลี้ยงค็อกเทลเล็กๆ ที่นี่ ฉันก็เลยมาส่งท่านประธานน่ะ ใช่สิ ตอนนี้ฉันเป็นคนขับรถของเขา สุทินทร์พูดด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ คนขับรถของตระกูลธนกิจโกศลที่ใช่ว่าใครจะเป็นก็ได้
“บริษัทที.เอส พร็อพเพอร์ตี้กรุ๊ปจำกัด ท่านประธาน นายหมายถึงคุณภัสกรณ์น่ะเหรอ” มุกมณีตาวาว เป็นโชคดีของเธอจริงๆ ตอนแรกกะว่าจะต้องใช้ความคิดเยอะกว่านี้ซะอีก ไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงเร็วขนาดนี้ในห้องสวีทที่มีเพียงแสงไฟสลัว สุทินทร์ตรงเข้าไปประชิดร่างของมุกมณี ด้วยอารมณ์ปรารถนา…….
“สุทินทร์……เรื่องที่รับปากฉันไว้……นายต้องทำให้ได้นะ” หญิงสาวบิดร่างกายอย่างบ้าคลั่ง
“ฉันช่วยวางยาท่านประธานได้ แต่หลังจากนั้นฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้ รู้ไหมว่าท่านประธานต้องการแค่ผู้หญิงที่บริสุทธิ์”
“อะไรนะ” มุกมณีตัวเย็นเฉียบ “นายจะบอกว่า คุณภัสกรณ์ต้องการแค่สาวพรหมจรรย์อย่างนั้นเหรอ” “ใช่ ไม่รู้เหรอ คืน แรกต้องเป็นสาวพรหมจรรย์ และไม่ว่าจะสวยแค่ไหน ก็มีสิทธิ์อยู่ได้แค่เจ็ดวัน”
มุกมณีตัวเย็นไปหมดแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าคุณภัสกรณ์จะมีรสนิยมแบบนี้ด้วย แล้วเธอจะทำยังไงดี
มุกมณีหรี่ตาลง ในใจคิดอะไรบางอย่าง……
ค่ำคืนมืดมิด กิจกรรมบนเตียงของคนทั้งสองค่อยๆ สงบลง มุกมณีส่งยาจากมือเธอให้กับสุทินทร์ “ทุกอย่างฝากไว้ที่นายแล้วนะสุทินทร์ ถ้าฉันได้เป็นผู้หญิงของคุณภัสกรณ์ มันจะเป็นประโยชน์กับนายแน่นอน”
นีรชาที่กำลังทำงานในร้านอาหาร รู้สึกว่าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอสั่น เนื่องจากมีสายเข้า
เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย นีรชากดรับสาย “ฮัลโหล พี่มุก มีอะไรเหรอ”
“รีบมาที่ ที.เอส คลับ ห้อง 1806 พี่สาวของเธอเมามาก จำไว้ว่าห้อง 1806” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังออกมาจากโทรศัพท์
“เฮ้” นีรชากำลังจะพูด เขาก็วางสายไปแล้ว พอเธอโทรกลับไปอีกครั้ง ก็ไม่มีใครรับสาย
นีรชารีบบอกเรื่องนี้กับสุกัญญาเพื่อนร่วมงานของเธอ แล้วเรียกแท็กซี่ไป ที.เอส คลับ ทันที
ตอน 4
บทที่ 4 ทำลายทุกอย่าง
ที.เอส คลับ
นีรชารีบวิ่งเข้ามาในคลับ เธอสวมกระโปรงสีฟ้าที่ซักบ่อยจนสีซีด ผมตรงสีดำขลับยาวประบ่า ดวงตาสดใส ใบหน้าขาวนวลเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
พนักงานที่เฝ้าหน้าประตูมองดูเธอแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ใช่แล้ว ต้องเป็นผู้หญิงคนนี้แน่ๆ สุทิน