บทที่ 162 ยังไม่ถึงเวลา

พอเห็นปาลเป็นแบบนี้นีรชารู้สึกว่าเหมือนมีมีดมากรีดที่หัวใจตัวเอง ถึงแม้จะมีผู้ใหญ่บอกไว้ว่าอย่าทะเลาะกันต่อหน้าเด็ก แต่ตอนนี้เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เธอไปกอดร่างที่เล็กๆของปาลแล้วตะคอกไปทางภัสกรณ์ “คุณเป็นบ้าเหรอ!เด็กอายุแค่นี้งอแงเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เ

บทที่ 163 ไม่มีวิธีสื่อสาร

พอถึงร้านอาหารก็มีพนักงานหญิงมาต้อนรับพวกเขาเข้าไปในห้องอาหารเดี่ยวที่ภัสกรณ์จองไว้

ทั้งสองเดินเข้าไปพร้อมกัน พนักงานเห็นนีรชาอุ้มเด็กไว้ก็เลยเอาเตียงเด็กมาให้พวกเขา

นีรชาวางตัวปาลไว้บนเตียงเบาๆ กลัวว่าเขาจะหนาวก็เลยถอดเสื้อกันหนาวของตั

บทที่ 164 โหดร้ายเกินไป

ข้าวมื้อนี้เด็กกินอย่างมีความสุข แต่ผู้ใหญ่ทั้งสองกลับมีความคิดของใครของมัน ความสัมพันธ์ที่เริ่มดีขึ้นก็กลับมาห่างเหินมากกว่าเดิม

กินข้าวเสร็จฟ้าก็มืดไปทั้งแผ่นแล้ว เดินออกจากห้องอาหารนีรชาถึงรู้ว่าไฟข้างถนนเปิดหมดแล้ว เงาของไฟสะท้อนไปทางกระจกใหญ่ดูแล้วรู้สึกโ