บทที่ 160 สัปดาห์ละหนึ่งครั้ง

เก็บสัมภาระเสร็จ ภัสกรณ์กับนีรชาก็พาปาลออกไป

ภัสกรณ์ขับรถอยู่ด้านหน้า นีรชานั่งอยู่ตรงเบาะด้านหลัง นั่งคุยกับปาลที่นั่งอยู่บนคาร์ซีท

เจ้าปาลเขินมาก นีรชาหยอกล้อยังไง เขาก็ได้แต่ส่ายหน้าและพยักหน้าให้เธอ ค่อยๆหายเกร็ง ดวงตาดำๆโตๆมองหน้านีรชา ตลอด

บทที่ 161 แกล้งสงสาร

เดทสัปดาห์ละครั้ง?ผู้ชายคนนี้ได้คืบจะเอาศอกจริงๆเลย!

นีรชาขมวดคิ้วกำลังจะปฏิเสธแต่พอเห็นหน้าตาของปาลก็พูดไม่ค่อยออกก็เลยตอบไปมั่วๆว่า “ค่อยว่ากัน”

บทที่ถึงสนามเด็กเล่นปาลน้อยยังนอนอยู่ ภัสกรณ์ไปแกะเข็มขัดนิรภัยออก จะเอื้อมมือตบที่หน้าของปาล“ตื่น

บทที่ 162 ยังไม่ถึงเวลา

พอเห็นปาลเป็นแบบนี้นีรชารู้สึกว่าเหมือนมีมีดมากรีดที่หัวใจตัวเอง ถึงแม้จะมีผู้ใหญ่บอกไว้ว่าอย่าทะเลาะกันต่อหน้าเด็ก แต่ตอนนี้เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เธอไปกอดร่างที่เล็กๆของปาลแล้วตะคอกไปทางภัสกรณ์ “คุณเป็นบ้าเหรอ!เด็กอายุแค่นี้งอแงเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เ