บทที่ 152 หน้าตาบ้องแบ๊ว

จันทร์ฉายส่ายหัว : “ อย่าเพิ่งลาออกเลย ! เอฟเอสเป็นที่หนึ่งในสายงานนี้ เธอออกมาจากเอฟเอส จะหางานใหม่ได้ดีอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ”

นีรชาเกาหัวด้วยความหงุดหงิด : “ แล้วฉันต้องทำยังไง ! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ภัสกรณ์ก็มีนภนัยอยู่แล้ว แล้วทำไมยังต้องมาวุ่นวายกั

บทที่ 153 เสแสร้งต่อไปสิ

เห็นนีรชายังคงยืนงง ภัสกรณ์ยื่นมือไปแหย่หน้าเธอ : “ กินอาหารฝีมือเธอแค่มื้อเดียวเองนะ คงไม่ต้องเสียใจแบบนี้ก็ได้ ? ”

นีรชาพูดไม่ออก ก้มหัวแล้วหยิบของในถุงออกมาจัดการอย่างเงียบๆ

ไตร่ตรองมานาน เพิ่งจะกล้าเอ่ยปาก : “ ถ้าอย่างนั้น คุณกินข้าวเสร็จจะกลับออ

บทที่ 154 หน้าไม่อาย

กลิ่นหอมฟุ้งของซุปเห็ดหอมลูกชิ้นเนื้อวัว ปลาทอดกระเทียม ผัดผัก แล้วก็ยังมีมะเขือเทศผัดไข่ วางอยู่แน่นเต็มโต๊ะอาหารเล็กๆเลยทีเดียว

สีสันดูน่ากิน ดูแล้วทำให้หิวขึ้นมาเลย

ภัสกรณ์พึงพอใจกับอาหารบนโต๊ะ แล้วลูบหัวนีรชาอีกครั้ง : “ มีการพัฒนาขึ้น ไปอยู่ต่างประเ