บทที่122 ขุดดินออกมา

“โอเค” สมภพพนักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ในโถงใหญ่ด้านในนั่งเต็มไปด้วยคนที่รอหนังเริ่มฉาย สมภพกวาดสายตาไปรอบๆ จู่ๆตาก็ถูกดึงดูดโดยรูปร่างที่ละเอียดอ่อนในมุม

ก้มหัวอยู่ ผมยาวดำค่อยๆปิดมาครึ่งใบหน้า เค้าโครงที่คุ้นเคย เหมือนใครสักคนสุดๆ

หัวใจของสมภพเต้นระรัวข

บทที่ 123 หันพร้อมกัน

ได้ยินคำพูดของนรุตม์ จันทร์ฉายก็ตกใจขึ้นมา “น้ำ ดีเลย! เธอจะเป็นอิสระแล้ว! ต่อไปเธอจะมีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว!”

คำพูดอวยพรได้ยินไปถึงในหูของภัสกรณ์ แสดงถึงความประชดประชนเป็นอย่างมาก ดวงตาที่ดุดันจ้องเอาเป็นเอาตายที่นีรชา หน้าตาที่เคร่งขรึมกลับไม่มีอาการอย่างไรเล

บทที่ 124 อยากจับแต่แกล้งปล่อย

“แทน เป็นอะไร?” นรุตม์ถามอย่างเป็นห่วง

“นี่ยังต้องถาม ท่านประทานต้องโกรธพวกเราสามคนแน่ๆที่นินทาถึงความเย็นชาของเขา” จันทร์ฉายพูดอย่างแน่วแน่ ความคาดการณ์มีความน่าเชื่อมั่นมาก

นรุตม์ยิ้ม มีแต่จันทร์ฉายเท่านั้นที่คิดเรียบๆแบบนี้ ดวงตาของภัสกรณ์จ้องท