บทที่ 104 อย่าคิดเกินเลย

เจ้าตัวเล็กกินนมเสร็จ ก็หลับตาแล้วนอนหลับสักที มุมปากที่อมชมพูระเรื่อ ประกบกันและอมยิ้มเล็กๆ

นีรชามองหน้าเล็กๆของเจ้าตัวเล็กอย่างเงียบๆ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

นี่สินะคือความสุขของการเป็นแม่ ? เธอปวดร้าวและนึกถึงลูกสาวของตัวเอง ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกนี้

บทที่ 105 อย่าโดนตัวฉัน

นีรชามองภัสกรณ์อย่างระแวดระวัง อยากจะถึงผ้าปูที่นอนขึ้นสูงคลุมตัวเองไว้ แต่ภัสกรณ์ใช้มือข้างหนึ่งดึงผ้าปูที่นอนไว้ ตัวกำยำสูงใหญ่ก็โผเข้ามากดทับตัวเธอ

“ คุณอย่ามาโดนตัวฉันนะ ! ” เธอผลักเขาออก

แต่เขากอดเธอไว้อย่างแน่น “ ฟังผมก่อน ! ”

เธอรู้สึกว่าถูก

บทที่ 106 คุณบาดเจ็บแล้ว

จะให้นีรชาจากไปตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะเจ้าปาลก็ชอบเธอไปแล้ว

ตั้งแต่กินนมของนีรชา นีรชาก็ไม่กินนมของแม่นมอีกเลย ทุกวันร้องอุแว๊ๆอยากกินนม และก็ไม่ยอมกินนมของแม่นม

นีรชาอยากใช้เจ้าปาลดึงตัวนีรชาไว้จริงๆ ทุกครั้งที่ปาลร้องไห้ ก็วิ่งไปหานีรชาอ้อนวอนอย่างน่า