บทที่ 102 คุณคืออันธพาล

สารเสพติด ? นีรชาทำตาโตทันที !

ผู้ชายน่ารังเกียจคนนี้ กล้าใช้สารเสพติดมาขู่เข็ญเธอ ?

“ ภัสกรณ์ คุณมันไม่ใช่คน ! ” นีรชาโกรธแค้นอย่างมาก

“ ถ้าหากคุณเชื่อฟังสักหน่อย ผมไม่อยากจะฉีดสารเสพติดเข้าไปในตัวคุณแน่ๆ ” ภัสกรณ์ลืมตาขึ้น ในดวงตาแหลมคมเต็มไปด

บทที่ 103 ความรักแน่นแฟ้นของแม่

ทันใดนั้น เหมือนกับมีกระแสจิต นีรชาได้ยินเสียงทารกร้องไห้เสียงดังใสแจ๋วอยู่สักพักหนึ่ง ดูเหมือนว่าน้องปาลกำลังร้องไห้อยู่ข้างล่าง

“ ภัสกรณ์ ! คุณมันโหดร้ายป่าเถื่อน ! ลูกของคุณร้องไห้อยู่ข้างล่าง ! คุณยังมีอารมณ์ทำเรื่องแบบนี้ ! ” ไม่รู้ทำไม เสียงร้องไห้ข

บทที่ 104 อย่าคิดเกินเลย

เจ้าตัวเล็กกินนมเสร็จ ก็หลับตาแล้วนอนหลับสักที มุมปากที่อมชมพูระเรื่อ ประกบกันและอมยิ้มเล็กๆ

นีรชามองหน้าเล็กๆของเจ้าตัวเล็กอย่างเงียบๆ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

นี่สินะคือความสุขของการเป็นแม่ ? เธอปวดร้าวและนึกถึงลูกสาวของตัวเอง ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกนี้