บทที่8 ตบหน้าพระชายารอง

บ่าวที่ยืนอยู่ข้างหน้าซึ่งสวมชุดสีเขียวมองดูชูเซี่ยด้วยสายตาดูหมิ่น นางพูดอย่างเย็นชา“สิ่งที่บ่าวพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมด พระชายารองมีน้ำใจ แต่พระชายาเอกไม่รับ และตบหน้าพระชายารองด้วย พวกบ่าวเห็นกันหมดและรู้สึกไม่อยุติธรรมต่อพระชายารอง ที่จริงพระชายาร

บทที่9 คืนกลับเป็นสองเท่า

จริงๆแล้วชูเซี่ยอยากทราบเรื่องฉ่ายเวินจากปากของท่านอ๋อง นางอยากทราบว่าเขาคิดยังไงกับเรื่องฉ่ายเวินตกลงไปในทะเลสาบ คิดสักพักหนึ่งนางจะเอ่ยถามว่า“ท่านอ๋อง ข้าขอคุยเรื่องกับท่านสองต่อสองหน่อยได้หรือไม่”

หลี่เฉินเย่นเห็นเธอทำตัวเหมือนแต่ก่อนที่พยายามทำทุกวิธ

บทที่10 เข้าพระราชวังเข้าเฝ้าไทเฮา

เวลาผ่านไปครึ่งเดือน ช่วงนี้อยู่ได้สงบสุขมาก เพราะว่าช่วงนี้หลิวมี่เหอไม่ได้มาหาเรื่องนาง

ชูเซี่ยก็ไม่ได้เจอหน้าหลี่เฉินเย่นมานาน เพราะตั้งแต่วันที่โยนชามนั้นแล้วเขาก็ไม่เคยปรากฏตัวที่เรือนรูหยี้ หลี่เฉินเย่นกับหลิวมี่เหอไม่ได้มาหาเรื่