บทที่ 670 ล้อมรอบสุสานของพระชายาองค์รัชทายาท

หลี่เฉินเย่นจ้องมองไปยังองค์หญิงเวินซือด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่ากำลังสอบถาม เพียงแต่ว่าดวงตาคู่นั้นเป็นประกาย ทำให้นางแทบอยากจะหายตัวไป

“องค์หญิงเวินซือก็คิดเช่นนี้เหมือนกันหรือ?” วาจาที่หลี่เฉินเย่นเอ่ยลองเชิง ทำให้สีหน้าขององค์หญิงเปลี่ยนไป นางก้มศ

บทที่671 ชายบำเรอ

องค์หญิงเวินซือยกมือขึ้นจะเอาของที่อุดหูหลี่เฉินเย่นไว้ออกมา วันนี้ พี่ท่ายจือไม่อยู่ เรื่องเกิดขึ้นกับพระชายารัชทายาท นางจะต้องออกมาช่วยเหลือแม้ตัวเองจะเป็นหญิงที่ยังไม่แต่งงาน

หลี่เฉินเย่นมองดูท่าทางขององค์หญิงเวินซือก็รู้ได้ว่านางจะทำอะไร สุดท้ายก็ต้องจับนางไว้และพูดว่

บทที่672 ลอบกัด

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ต่างสงสัยขึ้นมาว่าของสิ่งนั้นในมือเขาคืออะไร พวกเขาไม่เชื่อว่าพระชายารัชทายาทจะเขียนอะไรให้กับชายบำเรอ

แต่องค์หญิงใหญ่เพียงแค่ดูอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ยิ้มมุมปากและเดินไปหาพระชายารัชทายาท นางยกมือขึ้นและตบไปที่หน้าของพระชายารัชทายาท จากนั้นก็เอาหลักฐาน