บทที่646เฉิงเอ๋อ

“องค์หญิงอย่ากังวลไปเลยหลานน้อยฉลาดอย่างนี้ไม่ถูกพาตัวไปแน่นอน”เสวียนเอ๋อเองก็กังวลใจเหมือนกันที่ไม่พบเฉิงเอ๋อแต่เมื่อเห็นองค์หญิงได้สูญเสียสติไปแล้วเธอจึงรีบพูดปลอบ

องค์หญิงเวินซือไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่หาทุกซอกทุกมุมที่มีความเป็นไปได้ที่จะรองรับตัวเด็กคนหนึ่งได้และน้ำตาได้

บทที่647ไท่จื่อเฟยมีปัญหา

บทที่องค์หญิงเวินซือออกจากจากคุกใต้ดินนั้นสีหน้าเยือกเย็นความผิดหวังในดวงตายังไงก็ปิดไม่อยู่

เธอเดินไปทางตำหนักองค์รัชายาทอย่างเร่งรีบที่นั่นอาการขององค์รัชทายาทไม่สามารถรักษาได้แล้ว

ได้ยินเสียงฝีเท้าขององค์หญิงเวินซือเขาหันศีรษะอย่างช้าๆมองน้องสาวตัวเองอย่า

บทที่648ชูเซี่ยเป็นผู้หญิงอย่างไรกัน

การถามอย่างตรงไปตรงมาหากไม่มีการเตรียมพ้อมก็เป็นแค่การเอาใจใส่หากมีการเตรียมตัวมาก่อนหน้านี้ก็จะมีความเป็นไปได้มากมาย

องค์หญิงเวินซือชะงักเธอค่อยๆหันหลังกลับและพูดขึ้นว่า“พี่สะใภ้ที่ข้ามาหาท่านนั้นเพราะมีเรื่องจะคุยกับท่านแต่ถูกเด็กคนนี้......”

ก่