บทที่644องค์หญิงเวินซือ

ในที่สุดคนของแคว้นจื่อสวี้ก็ได้ส่งภาพเหมือนมาให้หลี่เฉินเย่นหลี่เฉินเย่นหาอย่างไม่สนวันสนคืนในที่สุดในคืนที่สองนั้นตาของเขาได้สะดุดกับภาพวาดภาพหนึ่งในภาพวาดนั้นก็คือชูเซี่ย

ใบหน้าที่แสนธรรมดาแต่ดวงตากลับทรงพลังมากใส่ชุดขาวนั่งอยู่ในสวนอย่างสงบ

หลี่เฉินเย่นชะงั

บทที่645หลายชายน้อยหายไป

ขณะที่หลี่เฉินเย่นกำลังดีอกดีใจกับภาพวาดของชูเซี่ยนั้นองค์หญิงเวินซือที่เพิ่งช่วยองค์รัชทายาทให้พ้นจากความตายก็รู้คำนินทาของฝูงชนแล้ว

“องค์หญิงกษัตริย์แคว้นเหลียงดูถูกคนเกินไปแล้วเป็นแค่การเจรจาส่วนตัวแต่ทำไมต้องทำให้คนอื่นๆรู้เขาไม่สนใจชื่อเชียงองค์หญิงอย่างนี้ช่า

บทที่646เฉิงเอ๋อ

“องค์หญิงอย่ากังวลไปเลยหลานน้อยฉลาดอย่างนี้ไม่ถูกพาตัวไปแน่นอน”เสวียนเอ๋อเองก็กังวลใจเหมือนกันที่ไม่พบเฉิงเอ๋อแต่เมื่อเห็นองค์หญิงได้สูญเสียสติไปแล้วเธอจึงรีบพูดปลอบ

องค์หญิงเวินซือไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่หาทุกซอกทุกมุมที่มีความเป็นไปได้ที่จะรองรับตัวเด็กคนหนึ่งได้และน้ำตาได้