บทที่ 6

บทที่6 ดอกคำฝอยทิเบต

มี่เหอคิดว่านางแกล้งทำเป็นใจเย็นๆ เพราะก่อนหน้านี้ในจวนจิ้งโก๋ว พี่สาวคนนี้โด่งดังด้วยความเอาแต่ใจ จองหอง คาดไม่ถึงเลยว่าหลังเข้ามาในตำหนักอ๋องแล้วได้เรียนรู้ความอดทนไป เธอยิ้มและแอบดึงแขนเสื้อกลับมา พูดว่า“พี่สาวสนใจกับเรื่องการเย็บปักตั้งแต่เมื่อไหร่”

บทที่ 7

บทที่7 คนร้ายกลับฟ้องก่อน

ชูเซี่ยมองเห็นรองเท้าที่สวยงามของตัวเองเปื้อนไป พูดอย่างโมโห“รองเท้าของข้าสกปรกไปหมดแล้ว”

มี่เหอไม่โกรธ แค่ยิ้มเบาๆและลุกขึ้นว่า“น้องเข้าใจความหมายของพี่แล้ว”จากนั้นก็ไหว้ชูเซี่ย พูดเพิ่มเติมว่า“ในเมื่อพี่สาวไม่ชอบน้องมาไหว้กับพี่ งั้นน้องขอต

บทที่ 8

บทที่8 ตบหน้าพระชายารอง

บ่าวที่ยืนอยู่ข้างหน้าซึ่งสวมชุดสีเขียวมองดูชูเซี่ยด้วยสายตาดูหมิ่น นางพูดอย่างเย็นชา“สิ่งที่บ่าวพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมด พระชายารองมีน้ำใจ แต่พระชายาเอกไม่รับ และตบหน้าพระชายารองด้วย พวกบ่าวเห็นกันหมดและรู้สึกไม่อยุติธรรมต่อพระชายารอง ที่จริ