บทที่ 568 ฉ่ายเวินยั่วยุ

สุดท้ายไทเฮาก็ไม่ได้เข้าไปในพระตำหนักฉ่ายเหว่ย เพราะเพียงแค่ได้เห็นเงาของเด็กทั้งสอง เธอก็ปวดใจยิ่งแล้ว เธอรู้ว่าลูกชายของตนเห็นค่าช่วงเวลาที่ได้อยู่กับชูเซี่ยแค่ไหน หญิงชราอย่างเธอ ไม่เข้าไปรบกวนพวกเขาจะดีกว่า

ไทเฮาจากไปพร้อมน้ำตา แต่ก็มีบางคนที่ไม่มีจิตใต้สำนึกแ

บทที่ 569 หลี่อวิ๋นลี่เข้าวัง

องครักษ์ยังไงก็คิดไม่ถึงว่า ผิวที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมจะกำลังแตกออก ราวกับดินที่แห้งกร้าน

มองดูใบหน้าตกตะลึงของเหล่าองครักษ์ ฉ่ายเวินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาได้เห็นอะไร เธอขู่องครักษ์เหล่านั้นว่า “พวกเจ้าห้ามพูดออกไป ไม่อย่างนี้ ข้าไม่อภัยให้พวกเจ้าแน่ ข้า....

บทที่ 570 หลี่อวิ๋นลี่รู้เรื่องแล้ว

มองดูฉ่ายเวินที่กำลังสับสน ภาพที่ตนถูกต้อนจนแทบจะจนมุมก็จางหายไป เขามองดูฉ่ายเวิน และถามขึ้นอย่างจริงจังว่า “พิษของข้ามียาแก้พิษหรือไม่”

เอ๋อเก๋อได้ยินพลันชะงัก และตอบพร้อมรอยยิ้มว่า “ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ข้าโกหกเจ้า ร่างกายของเจ้า ไม่มีสิ่งใดผิดแปลกไปไม่ใช