บทที่510เสียหมอและทหารไป

จิงโม่ไม่อยากเอาฉองเหลาเข้ามาเกี่ยวด้วยนางรู้สึกว่าน้องชายนางใสซื่อเกินไปท่านแม่เคยบอกว่าถ้าฉองเหลาอยู่ในวังต่อไปคงจะโดนผู้หญิงพวกนี้ทำร้ายจนไม่เป็นคนแล้วล่ะ

แต่บทที่ฉองเหลาพูดจิงโม่รู้ว่าทั้งหมดถูกกำหนดแล้ว

ฉ่ายเวินไม่ปล่อยฉองเหลาไปแน่

แต่ว่านางก็เป็นห

บทที่511การเคลื่อนไหวของฉองเหลา

"วางใจเถิดพ่อของพวกเจ้ามิได้อ่อนแอพ่อก็ยังเป็นท่านพ่อของเจ้าเสมอและรักได้เพียงท่านแม่ของเจ้าเท่านั้น"หลี่เฉินเย่นค้อมตัวลงพลางลูบไปที่ศีรษะของจิงโม่เบาๆ

“แต่ว่าท่านพ่อเพคะหญิงสาวผู้นั้นต้องการเพียงพระองค์ไม่มีทางแล้วเพคะหม่อมฉันทำได้เพียงนำตัวอนุชาให้กับนางเ

บทที่512พวกเจ้าทำได้ดีมาก

เมื่อยามที่ชูเซี่ยตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากการหลับใหลก็ได้พบกับใบหน้าที่เย็นชาและตึงเครียดของหลี่เฉินเย่นและใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของจิงโม่

ชูเซี่ยแตะที่หน้าผากของตนมิมีอาการป่วยไข้และมิได้รู้สึกปวดศีรษะดังนั้นนางคงจะสลบไปเพราะความอ่อนล้าหลี่เฉินเย่นและจิงโม่มิค