บทที่ 48

เจ้าคือโรคระบาดของข้า

เมื่อรถม้าเคลื่อนมาถึงหน้าจวนอ๋อง จางสิ่งก็อาสานำรถเข็นลงมาให้ก่อนจะเอ่ยถาม “ให้ข้าช่วยส่งเข้าไปหรือไม่”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าให้บ่าวมาคนเข้าไปเอง ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้ามากนะ” ว่านอี้กล่าวพลางเอื้อมมือไปจับมือของจางสิ่งไว้ นางรู้สึกขอบคุณเขามากจริงๆ

บทที่ 49

ฉากรัก

หลี่เฉินเย่นถอนหายใจ “หากเจ้าให้เปิ่นหวางเป็นภัยพิบัติของเจ้า เช่นนั้นเปิ่นหวางก็ยอมแต่โดยดี”

ชูเซี่ยงุงงง เขาพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน จู่ๆความเศร้าก็โหมเข้ามาในจิตใจนาง นางคงไม่ได้เผลอตกหลุมรักเขาเข้าแล้วใช่หรือไม่

ถ้าเช่นนั้นนางก้ต้องกลายเป็นมือที่

บทที่ 50

ความคิดที่สวนทาง

นางนั่งอยู่ที่อุทธยาน ในหัวก็คิดถึงคำกล่าวที่ว่า ‘หากเจ้าอยากเป็นมือที่สาม ก็จงยอมรับความอัปยศที่มือที่สามสมควรได้รับ’

นางไม่กล้าแม้แต่จะบอกว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ เพราะว่านางตกหลุมรักหลี่เฉินเย่นเข้าแล้วจริงๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ในห้องของเขาก็เป็น