บทที่ 47 คนยุคปัจจุบัน

ดังนั้นเสี่ยวฉิงจึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ นางกลายเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนต่อหน้าพระชายาแต่โดยดี พวกนางสองแม่ลูกก้มลงคุกเข่าต่อหน้าชูเซี่ยเพื่อขออภัยโทษ เสี่ยวชิงเอ่ยคำสารภาพทุกสิ่งทุกอย่าง “ครานั้นเป็นหม่อมฉันเองเพคะที่ใส่ร้ายพระชายาแต่ทั้งหมดนั้นเป็นโหร่วเฟยเป็นผู้บงการ

บทที่ 48 เจ้าคือโรคระบาดของข้า

เมื่อรถม้าเคลื่อนมาถึงหน้าจวนอ๋อง จางสิ่งก็อาสานำรถเข็นลงมาให้ก่อนจะเอ่ยถาม “ให้ข้าช่วยส่งเข้าไปหรือไม่”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าให้บ่าวมาคนเข้าไปเอง ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้ามากนะ” ว่านอี้กล่าวพลางเอื้อมมือไปจับมือของจางสิ่งไว้ นางรู้สึกขอบคุณเขามากจริงๆ

จ

บทที่ 49 ฉากรัก

หลี่เฉินเย่นถอนหายใจ “หากเจ้าให้เปิ่นหวางเป็นภัยพิบัติของเจ้า เช่นนั้นเปิ่นหวางก็ยอมแต่โดยดี”

ชูเซี่ยงุงงง เขาพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน จู่ๆความเศร้าก็โหมเข้ามาในจิตใจนาง นางคงไม่ได้เผลอตกหลุมรักเขาเข้าแล้วใช่หรือไม่

ถ้าเช่นนั้นนางก้ต้องกลายเป็นมือที่สา