บทที่406แม้จะชนะก็โศ้กเศร้าไม่แพ้กัน

นี่เป็นการประชันกันระหว่างเลือดเนื้อและมีดปืน

นี่เป็นการต่อสู้ที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินหน้าสู้อย่างเดียว

นี่เป็นสงครามที่ไม่มีการบันทึกในประวัติศาสตร์แต่สลักในใจไม่มีวันลืม

ก่อนทำสงครามทหารเก้อโจวถูกสั่งให้วางอาวุธลงสิ่งที่พวกเขาสามารถท

บทที่407แก้แค้น

ว่านสู่นมองซูเหย่นด้วยใบหน้าข่มขู่ซูเหย่นเพิ่งจะรู้ว่าว่านสู่นโหโมจริงๆแล้วเขาไม่กล้าพูดอะไรอีกเพียงแต่ก้มหน้าคุกเข่าอยู่ที่เดิม

“ว่านสู่นช่วยพยุงแม่ทัพซูขึ้นที”ตอนนี้ชูเซี่ยร่างกายอ่อนแอมากบทสนทนาของทั้งสองนั้นเธอก็ได้ยินแค่บางส่วนเห็นว่านสู่นใกล้ซูเหย่นมากเธอจึงออกคำสั่ง

บทที่408เหตุผลที่ทรยศ

“แม่ทัพหลี่คนเหล่านี้ต้องการกำจัดกองทัพเก้อโจวเราพวกเราไม่เห็นด้วยดังนี้จึงถูกพวกเราฆ่าตายไม่เกี่ยวข้องกับนายหญิงชูเซี่ยและไม่เกี่ยวข้องกับท่านแม่ทัพหลี่ด้วย”

“ท่านแม่ทัพหลี่นี่เป็นเรื่องส่วนในของกองทัพเก้อโจวเราท่านได้ช่วยพวกเรามามากพอแล้วการฆ่าสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ไ