บทที่404หลิงกุ้ยท่ายเฟยหายตัวไป

ในขณะที่ชูเซี่ยกำลังพูดนั้นสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเธอไม่รู้หรอกว่าบทที่ตนกำลังพูดอยู่นั้นสีหน้าอ่อนโยนแค่ไหนใบหน้ามีชีวิตชีวาเพียงใดซูเหย่นมองหล่อนจนชะงักไปอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเขาได้สติอีกครั้งก็เข้าใจในทันใดว่าทำไมฝ่าบาทถึงหยั่งรากลึกในความรักของผู้หญิงคนนี้

บทที่405ข้าคือชูเซี่ย

ชูเซี่ยหันข้างไปมองว่านสู่นพักใหญ่จึงถามขึ้นว่า“เจ้ามั่นใจไหมว่าสายลับคนนี้เชื่อถือได้”

“ท่านนายหญิงสายลับทางเหลียงกวางเสียงนั้นที่ก่อนหน้านี้พวกเราติดต่อไม่ได้เป็นเพราะว่าสายลับนั้นเสียชีวิตแล้วคนนี้ติดต่อมาหาพวกเราในตอนนี้น่าจะเป็นคนที่เขาได้หาไว้ก่อนจะเสียชีวิตสมาช

บทที่406แม้จะชนะก็โศ้กเศร้าไม่แพ้กัน

นี่เป็นการประชันกันระหว่างเลือดเนื้อและมีดปืน

นี่เป็นการต่อสู้ที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินหน้าสู้อย่างเดียว

นี่เป็นสงครามที่ไม่มีการบันทึกในประวัติศาสตร์แต่สลักในใจไม่มีวันลืม

ก่อนทำสงครามทหารเก้อโจวถูกสั่งให้วางอาวุธลงสิ่งที่พวกเขาสามารถท