บทที่ 334 ข้าไม่ไป

เฉินอวี่จู่ได้ยิน พลันมองหน้าชูเซี่ยแววตาเป็นประกาย ราวกับว่าสามารถมองทะลุไปเห็นหัวใจของชูเซี่ยได้ ชูเซี่ยมองเขาอย่างนิ่งสงบ ไม่ได้การหลบสายตาใดๆ

“เจ้าเป็นคนแก้พิษของไทเฮารึ”

“ใช่ แต่มีคนเอายาแก้พิษมาให้ข้า หากตอนนี้เจ้าถูกวางยาแบบเดิม ข้าสามารถแก้ได้”

คำถามขอ

บทที่ 335 จิตผูกพันชั่วคราว

หลี่เฉินเย่นเข้าใจสภาพร่างกายของตนเองดี ความแรงของพิษนี้ เขาสัมผัสถึงแล้ว หากชูเซี่ยไม่ออกไปอีก เขาจะควบคุมตนเองไม่ได้แล้ว

แม้ว่าเขาอยากจะทำตัวบ้าคลั่งใส่หล่อน แต่เขาทำไม่ได้ หากให้เลือกระหว่างการทำตามใจตนเองและการให้หล่อนอยู่ข้างๆ เขาเลือกได้เพียงให้หล่อนอยู่ข

บทที่ 336 มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่เป็นผู้หญิงของข้า

หลี่เฉินเย่นไม่เจอชูเซี่ยในห้องโถง พลันเดินตรงไปทางห้องพระบรรทมของหล่อน ว่านสู่นขวางยังไงก็ขวางไม่อยู่

เขาผลักประตูห้องพระบรรทมออกอย่างรีบร้อน เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คนทั้งคนยืนแข็งทื่ออีกครั้ง

ชูเซี่ยเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมที่เปียกชุ่มกระ