บทที่ 321 ความเป็นความตาย

“จิงโม่จ้ะ แม่เจ้ากับพ่อบุญธรรมเจ้าอยู่ด้วยกันหรือเปล่า?” ฉ่ายเวินเห็นว่าอยู่ ๆ จิงโม่ก็หยุดพูด จึงถามเสียงอ่อนโยน

จิงโม่รู้ว่าสิ่งนี้คือคำตอบที่ฉ่ายเวินต้องการ ดังนั้นจึงผงกหัวทันที จากนั้นพูดว่า : “ทุกครั้งคือพ่อบุญธรรมมาหาท่านแม่”

“งั้นจิงโม่ วันหลังเจ้า

บทที่ 322 กระวนกระวายใจเป็นเหตุ

“ชูเซี่ย ห้องลับนั่นอยู่ที่ไหน? ข้ารีบสั่งให้คนไป” หลี่เฉินเย่นเห็นว่าชูเซี่ยไม่พูด อดไม่ได้ที่จะใจร้อน

“ข้าไม่รู้ ข้ารู้เพียงว่าห้องลับนั้นมืดมาก ข้างในมีกลไก พวกเด็กๆอยู่ข้างในอันตรายมาก” ชูเซี่ยพูดเสียงเบา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเสียใจ นางไม่ควรรีบตื

บทที่ 323 ราชสำนักและตำหนักฝ่ายใน

เพื่อความปลอดภัยของเด็กๆเวินจึงปล่อยข่าวการหายตัวไปของพวกเขาออกไป แต่กลับลืมไปว่าภายในวังนี้ยังมีไทเฮาอีกคนหนึ่งที่เป็นห่วงเด็กๆเหมือนกันกับพวกเขา

ตอนเที่ยงหวั่นเหนียงบอกว่าเด็กๆถูกชูเซี่ยลงโทษ จะให้คัดหนังสืออยู่ที่ตำหนักฉ่ายเหว่ยนางก็รู้สึกสงสารแล้ว กี่คร