บทที่ 319 คู่แฝดหายไปอย่างปราศจากร่องรอย

สุดท้ายแล้วชูเซี่ยก็ไม่ได้ใจอ่อน ในเมื่อถึงตอนสุดท้ายแล้วคู่แฝดก็ล้วนจำต้องงัดใช้ไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้แล้ว

ดังนั้นแน่นอนว่าไม้ตายสุดตายนั้นไม่สามารถทำลายความตั้งใจของชูเซี่ยได้ ก็เป็นเพราะว่าการแสดงที่ตีโพยตีพายโวยวายของพวกเขานั้นแสดงอย่างไม่สมจริงอย

บทที่ 320 ร่องรอยของคู่แฝด

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ในใจของเขาก็โมโหขึ้นมา เขาคิดว่าชูเซี่ยไม่เชื่อฟังคำพูดของตนเอง ปล่อยให้คู่แฝดไปทำเรื่องที่อันตราย ดังนั้นบทที่อยู่ที่ประตู เขายังพยายามปรับอารมณ์ของตนเอง

แต่เมื่อเพิ่งเดินถึงประตู เขาก็เห็นน้ำตาของชูเซี่ยจึงรู้สึกไม่สบายใจถูกกระตุ้นขึ้นมาโดนทัน

บทที่ 321 ความเป็นความตาย

“จิงโม่จ้ะ แม่เจ้ากับพ่อบุญธรรมเจ้าอยู่ด้วยกันหรือเปล่า?” ฉ่ายเวินเห็นว่าอยู่ ๆ จิงโม่ก็หยุดพูด จึงถามเสียงอ่อนโยน

จิงโม่รู้ว่าสิ่งนี้คือคำตอบที่ฉ่ายเวินต้องการ ดังนั้นจึงผงกหัวทันที จากนั้นพูดว่า : “ทุกครั้งคือพ่อบุญธรรมมาหาท่านแม่”

“งั้นจิงโม่ วันหลังเจ้า