บทที่ 28 เผชิญหน้ากับสายน้ำ

หลี่เฉินเย่นเห็นนางหงุดหงิดก็ยิ้มขำ แสร้งทำเป็นร้อนใจ“เล่าๆๆ อย่างไรเสียมันก็คงมิใช่เรื่องสนุกอะไร แต่อย่างไรซะเปิ่นหวางก็ว่าง จะช่วยฟังให้แล้วกัน”

ชูเซี่ยเขี่ยท่อนฟืนออกจากกองไฟบางส่วน เพื่อให้บรรยากาศภายในถ้ำเปลี่ยนเป็นมือสลัว การเล่าเรื่องผีจำเป็นต้องรู

บทที่ 29 หญ้าหลินเฉ่าปรากฎ

ดวงตากลมโตของชูเซี่ยมองตามผีเสื้อนกนางแอ่นที่บินไปรอบๆ นางเห็นฝูงผีเสื้อนกนางแอ่นหลายตัวบินอวดโฉมก็รู้สึกเสียดาย “ถ้ามีกล้องถ่ายรูปก็คงดี”

หลี่เฉินเย่นยิ้มออกมาอย่างเย็นชา“หญ้าหลินเฉ่ายังหามิพบ เจ้ายังคิดจะกินไก่อีกหรือ”กล่าวจบเขาก็เดินเลี่ยงนางไปอีกทางทันท

บทที่ 30 ชูเซี่ยสิ้นชีพ

เมื่อเขาลงมาถึง ก็เห็นว่าชูเซี่ยนางกุมต้นหญ้าหลินเฉ่าไว้ในมือ ตะโกนกู่ร้องออกมาอย่างดีใจ สีหน้าปิติยินดีของนาง ทำให้เขาคลายความกังวลก่อนหน้านี้ลง ดวงตาคมมองนางอย่างชื่นชม

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงขึ้นมาเหนือศีรษะของพวกเขาทั้งสอง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเศษหิน