บทที่ 27 เรื่องผีทั้งสองเรื่อง

หลังจากทั้งคู่ดื่มเหล้ากำมะถันแดงแล้ว ก็เดินทางเข้าเขาอสรพิษทันที

แม้ชูเซี่ยจะเตรียมตัวเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นงูมากมายถึงเพียงนี้ นางก็อดขนลุกขนพองขึ้นมามิได้จริงๆ

พื้นที่เขาอสรพิษไม่ใหญ่มากนัก แต่การจะเดินทางผ่านเขาลูกน

บทที่ 28 เผชิญหน้ากับสายน้ำ

หลี่เฉินเย่นเห็นนางหงุดหงิดก็ยิ้มขำ แสร้งทำเป็นร้อนใจ“เล่าๆๆ อย่างไรเสียมันก็คงมิใช่เรื่องสนุกอะไร แต่อย่างไรซะเปิ่นหวางก็ว่าง จะช่วยฟังให้แล้วกัน”

ชูเซี่ยเขี่ยท่อนฟืนออกจากกองไฟบางส่วน เพื่อให้บรรยากาศภายในถ้ำเปลี่ยนเป็นมือสลัว การเล่าเรื่องผีจำเป็นต้องรู

บทที่ 29 หญ้าหลินเฉ่าปรากฎ

ดวงตากลมโตของชูเซี่ยมองตามผีเสื้อนกนางแอ่นที่บินไปรอบๆ นางเห็นฝูงผีเสื้อนกนางแอ่นหลายตัวบินอวดโฉมก็รู้สึกเสียดาย “ถ้ามีกล้องถ่ายรูปก็คงดี”

หลี่เฉินเย่นยิ้มออกมาอย่างเย็นชา“หญ้าหลินเฉ่ายังหามิพบ เจ้ายังคิดจะกินไก่อีกหรือ”กล่าวจบเขาก็เดินเลี่ยงนางไปอีกทางทันท