บทที่ 177 หัวใจสีชาด

หลี่เฉินเย่นตั้งใจจะเอ่ยตะโกนเรียกคนแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีเสียงหลุดออกมา ชายหนุ่มกระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตาของเขาค่อยๆมืดบอด ชายหนุ่มพยายามพยุงกายเดินไปอุ้มร่างของเสด็จแม่ไปวางไว้บนเตียงบรรทม บทที่ตั้งใจจะหันกายกัลบไปอุ้มร่างของชิงเอ๋อร่างทั้งร่างก็สิ้นเรี่ยวแรงเสียแล้ว ใน

บทที่ 178 การตายของอาจารย์

จูฟางหยวนไม่คิดจะสนใจเรื่องพวกนี้ เขารู้เพียงว่าหลี่เฉินเย่นกล้าทำร้ายสหายรักของเขา ดังนั้นไม่ว่าพวกเขากำลังจะพูดคุยเรื่องพิษหัวใจสีชาดอะไรเขาก็ไม่คิดจะสนใจทั้งยังโมดหมากกว่าเดิม “พวกเจ้าก็บอกเองว่าหากว่าหัวใจของเขาแข็งแกร่งพอย่อมไม่อาจจะถูกพิษของฉ่ายเวินเล่นงานได้

บทที่ 179 ความจริงที่แสนโหดร้าย

เมื่อกลับเข้ามาในวังชูเซี่ยก็ไม่ได้ไปหาหลี่เฉินเย่นก่อน นางรู้มาว่าไทเฮาเองก็ทรงถูกพิษเช่นกันอีกทั้งพระวรกายยามนี้ก็อ่อนแอจึงเลือกที่จะไปเข้าเฝ้าพระองค์ก่อน

เมื่อเห็นไทเฮาก็ทำชูเซี่ยตกใจจนหน้าถอดสี เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่วันก็ทำให้ฮองเฮาทรงเปลี่ยนเ