บทที่ 169 นางไม่ใช่ศิษย์น้องคนเดิมตั้งนานแล้ว

คืนนั้น หลี่เฉินเย่นพาตัวซูเชี่ยกลับเข้าวังหลวง

เดิมซูเซี่ยคิดจะให้ขู่เอ่อร์อยู่ที่จวนซือคง แต่ขู่เอ่อร์ยืนกรานว่าต้องการเข้าวังไปกับนาง ซูเซี่ยไม่อาจต้านทานนางได้ จึงได้แต่พานางกลับเข้าวังหลวงด้วยกัน

เหตุการณ์ไข้ทรพิษที่วุ่นวาย

บทที่ 170 ฉ่ายเวินฆ่าตัวตาย

ฉ่ายเวินนั่งอยู่บนหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นางได้ยินเสียงฝีเท้าที่จากไปของหลี่เฉินเย่น ท้ายที่สุดการอำพรางและยืนกรานทั้งหมดในเวลานั้นล้วนพังทลายลง

เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาอีกครั้ง อย่างเงยหน้าขึ้นทันที คิดว่าเป็นหลี่เฉินเย่นไปแล้วย้อนกลับมา

แต่สิ่งที่ปรากฎ

บทที่ 171 หญิงสาวที่มีจิตใจโหดเหี้ยม

หลี่เฉินเย่นถลาไปข้างหน้า ชายหนุ่มผลักชูเซี่ยออกไปก่อนจะตรงเข้าไปรับร่างของฉ่ายเวินเข้ามาในอ้อมกอด “ทำไมเจ้าจึงทำเรื่องโง่เช่นนี้”

ฉ่ายเวินแย้มรอยยิ้มขมขื่นก่อนมือน้อยๆของนางจะชี้ไปที่ชูเซี่