บทที่159 เชียนซานเป็นโรคทรพิษ

หลี่เฉินเย่นอยู่ในตำหนักของโหร่วยเฟยเป็นเวลานานมากจะไปกินข้าวที่ตำหนักฉ่ายเหว่ยแต่ว่าตั้งแต่ที่ทะเลาะกันวันนั้นเขาก็ไม่ไปเหยียบที่ตำหนักฉ่ายเหว่ยเลย

ชูเซี่ยเย็นชาและไม่สนใจแล้วความทุกข์ทรมาณนี้มันช่างยาวนานมากนางก็ต้องทนต่อไปและรอเปิดเผยสาเหตุการตายของเฉ

บทที่160 หนีออกจากวัง

พอฟ้ามืด หลวี่หนิงก็มาปรากฏตัวที่ตำหนักฉ่ายเหว่ย ชูเซี่ยได้ยินเข้าพูดกับหว่านเหนียงเบาๆว่า: “ฮ่องเต้ถามท่านหมอแล้วแต่ท่านหมอบอกว่าไม่มีวิธีช่วยเลยฮ่องเต้ไม่ได้สั่งให้ส่งเชียนซานออกไปก็ดีต่อจวนซือคงแล้วล่ะ!”

หว่านเหนียงถามหลวี่หนิงต่อว่า“ตอนนี้เชียนซานเป็นเช่นไรบ

บทที่ 161 หยั่งเชิง

เรื่องที่ซูเซี่ยออกจากวังหลวง หลี่เฉินเย่นรู้อยู่ก่อนแล้ว

เขารู้ไม่อาจต้านทานนางได้ แม้ว่าไม่อยากให้นางออกไป แต่รู้ว่านางและเชียนซานมีความสัมพันธ์ของคนทั้งสองแน่นแฟ้นหยั่งลึก เกิดเรื่องขึ้นกับเชียนซาน นางไม่อาจนิ่งดูดาย ดังนั้นความจริงแล้วคืนนั้น