บทที่ 126 ความผิดปกติของเลือด

หมอหลวงชางกวนกลับวังมาทูลบอกอาการของเฉินอวี่จู๋แก่ฮ่องเต้ ฮ่องเต้ก็หาใช่ผู้ที่ไร้มโนธรรมถึงเพียงนั้น เมื่อรู้ว่าหลานของพระองค์มีอันตรายอาจจะไม่อาจรักษาไว้ได้ก็ทรงร้อนพระทัยอย่างยิ่ง จนในที่สุดก็ทรงตัดสินพระทัยให้ส่งเฉินอวี่จู๋ไปที่ตำหนักฉ่ายเหว่ยเพื่อให้หวงกุ้ยเฟ

บทที่ 127 คำพูดที่โหดร้ายของมี่เหอ

ตกดึกนางก็ให้เชียนซานไปเชิญฝ่าบาทให้เสด็จมา นางต้องการจะเอ่ยทูลขอร้องฝ่าบาทให้ทรงอนุญาติให้นางออกจากวังไปจวนอ๋องหนิงอานสักครั้ง นางอยากไปตรวจดูอาหารการกินของเฉินอวี่จู๋ด้วยตนเอง ในเมื่อร่างกายไม่อาจตรวจดูได้ว่าเป็นโรคอะไรกันแน่ก็มีโอกาสเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าน

บทที่ 128 เฉินอวี่จู๋สิ้นลม

เมื่อกลับมาถึงวังหลวง ในหัวของชูเซี่ยก็เอาแต่คิดถึงคำพูดที่หลิวมี่เหอพูดกับนาง ‘ดังนั้นข้าจึงอยากให้เจ้าตายเสีย หากว่าเจ้าตายไปสักคน ข้าจึงจะสามารถครอบครองท่านอ๋องไว้ได้ ยังมีเฉินอวี่จู๋อีก นางไม่ได้ป่วยหรอก เป็นข้าที่วางยาพิษนางเอง ยาพิษชนิดนี้ไม่มียาแก้หรอกนะ ต่อ