บทที่ 125 เฉินอวี่จู๋ล้มป่วย

หลังจากที่ฉ่ายเวินกลับไปแล้ว ชูเซี่ยก็ค่อยๆเปิดจดหมายออกมาอ่าน เนื้อความในจดหมายเขียนไว้ว่า ‘ชาตินี้คงไร้วาสนาต่อกัน ลาก่อน!’

ชูเซี่ยจัดการเผาจดหมายฉบับนี้ทันทีที่อ่านจบ นางค่อยๆมองดูจดหมายที่ถูกเผากลายเป็นกองไฟย่อมๆ เชียนซานที่ยืนอยู่ด้านห

บทที่ 126 ความผิดปกติของเลือด

หมอหลวงชางกวนกลับวังมาทูลบอกอาการของเฉินอวี่จู๋แก่ฮ่องเต้ ฮ่องเต้ก็หาใช่ผู้ที่ไร้มโนธรรมถึงเพียงนั้น เมื่อรู้ว่าหลานของพระองค์มีอันตรายอาจจะไม่อาจรักษาไว้ได้ก็ทรงร้อนพระทัยอย่างยิ่ง จนในที่สุดก็ทรงตัดสินพระทัยให้ส่งเฉินอวี่จู๋ไปที่ตำหนักฉ่ายเหว่ยเพื่อให้หวงกุ้ยเฟ

บทที่ 127 คำพูดที่โหดร้ายของมี่เหอ

ตกดึกนางก็ให้เชียนซานไปเชิญฝ่าบาทให้เสด็จมา นางต้องการจะเอ่ยทูลขอร้องฝ่าบาทให้ทรงอนุญาติให้นางออกจากวังไปจวนอ๋องหนิงอานสักครั้ง นางอยากไปตรวจดูอาหารการกินของเฉินอวี่จู๋ด้วยตนเอง ในเมื่อร่างกายไม่อาจตรวจดูได้ว่าเป็นโรคอะไรกันแน่ก็มีโอกาสเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าน