“งานเข้าแล้วไหมล่ะไอ้พี” นิธิภัทรพึมพำอย่างรู้ดีว่าสาวสวยนางนี้เป็นใคร

“อู้งานนานแล้ว งั้นญาขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพี่ลี คุณธี” เมื่อได้สติและไม่สามารถทนเห็นภาพบาดตาบาดใจต่อไปได้ ทางเดียวที่พอจะทำได้คือหนีออกไปจากสถานการณ์ชวนปวดใจนี้เสียดีกว่า

“มอลลี่! พอได้แล้ว คุณมาได้ยังไงเนี่ย” ลำบากและใช้แรงมากพอ

“ไหนคุณบอกว่าเคลียร์หมดแล้วไงคะคุณพี ถึงลีจะยังไม่ได้ยินจากปากของยัยญาว่ารู้สึกยังไงกับคุณ แต่เหตุการณ์เมื่อครู่คงสะเทือนความรู้สึกของยัยญาไม่น้อย” ทันทีที่แม่สาวต่างชาติเดินลับตาไป ประณาลีก็ตำหนิพิตตินันท์เสียงดังอย่างไม่พอใจสุดๆ

“ผมขอโทษครับคุณลี ผมลืมนึกถึงจริงๆ แต่ผมกับมอลลี่ไม่ได้เป็นอะไรกันนะค

สองชั่วโมงต่อมาประวิชญาจำใจต้องเอางานเข้ามาในห้องตามคำสั่งของหยก ทั้งที่ตอนนี้ใจจริงไม่อยากจะเห็นหน้าหล่อๆ ของเจ้านายสักเท่าไหร่ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ เท่านั้นยังไม่พอเธอวางแฟ้มงานลงตรงหน้าแทนที่ชายหนุ่มจะสนใจดูงานสักนิดไม่มี เขากลับลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาลากเธอไปนั่งจ้องที่โซฟาแทนซะงั้น แม้เธอจะขัดขืนและ