“โอ๊ย ไม่หรอกครับดีเสียอีก แล้วไปไหนกันมาครับเนี่ย อย่าบอกนะว่าพี่พาคุณลีไปพบพวกคุณอาโดยไม่บอกผมน่ะ” ชายหนุ่มเดาพลางทำหน้างอ เพราะเขาตั้งใจว่าจะพาประวิชญาไปพบบรรดาญาติๆ ฝ่ายบิดาพร้อมกับพี่ชายกับประณาลี

“ยัง คงเป็นวันหยุดโน่นแหละเพราะจะได้พารีน่ากับนีน่าไปด้วย ส่วนวันนี้ไปจดทะเบียนสมรสกับฝากท้องมาเท

“งานเข้าแล้วไหมล่ะไอ้พี” นิธิภัทรพึมพำอย่างรู้ดีว่าสาวสวยนางนี้เป็นใคร

“อู้งานนานแล้ว งั้นญาขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพี่ลี คุณธี” เมื่อได้สติและไม่สามารถทนเห็นภาพบาดตาบาดใจต่อไปได้ ทางเดียวที่พอจะทำได้คือหนีออกไปจากสถานการณ์ชวนปวดใจนี้เสียดีกว่า

“มอลลี่! พอได้แล้ว คุณมาได้ยังไงเนี่ย” ลำบากและใช้แรงมากพอ

“ไหนคุณบอกว่าเคลียร์หมดแล้วไงคะคุณพี ถึงลีจะยังไม่ได้ยินจากปากของยัยญาว่ารู้สึกยังไงกับคุณ แต่เหตุการณ์เมื่อครู่คงสะเทือนความรู้สึกของยัยญาไม่น้อย” ทันทีที่แม่สาวต่างชาติเดินลับตาไป ประณาลีก็ตำหนิพิตตินันท์เสียงดังอย่างไม่พอใจสุดๆ

“ผมขอโทษครับคุณลี ผมลืมนึกถึงจริงๆ แต่ผมกับมอลลี่ไม่ได้เป็นอะไรกันนะค