“เด็กๆ หลับแล้วฉันจะกลับห้องนะคะ” เอ่ยจบ ประณาลีก็ค่อยๆ ยกแขนเล็กที่กอดเธอเอาไว้ออกอย่างเบามือ และเมื่อเป็นอิสระเธอก็รีบลุกขึ้นลงจากเตียงทันที

“เดี๋ยวสิลี…ลี!” นิธิภัทรรีบยกแขนเล็กของลูกสาวออกอย่างเบามือ แล้วรีบวิ่งตามหลังร่างบางที่เดินออกจากห้องไปอย่างไม่ฟังใครทั้งนั้น เธอไม่อยากผูกพันกับสามพ่อลู

ใบหน้านวลที่นอนซบหลับพริ้มอยู่กับอกกว้างเปล่าเปลือยอย่างอ่อนเพลีย ทำให้นิธิภัทรที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน อดที่จะก้มลงไปหอมแก้มนวลใสนั้นอย่างแผ่วเบาไม่ได้

“น่ารักขนาดนี้ อย่าคิดว่าผมจะปล่อยคุณให้หนีเป็นครั้งที่สองอีกนะ ประณาลีที่รัก” เอ่ยจบชายหนุ่มก็แอบหอมคนที่หลับสนิทซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับตั

“ไม่เป็นไรครับผมทานที่นี่เลยดีกว่า ทานข้าวคนเดียวในห้องใหญ่ๆ แล้วมันดูเหงาๆ ชอบกล อยู่นี่ยังมีป้านาเป็นเพื่อนคุย” บอกพลางฉีกยิ้มและรับถ้วยกาแฟเดินไปนั่งที่โต๊ะรับประทานอาหารในครัว ซึ่งเป็นที่ประจำของสองสามีภรรยารวมไปถึงประณาลี ที่ไม่ยอมร่วมโต๊ะกับเจ้านาย ทั้งๆ ที่ชายหนุ่มอนุญาตและคะยั้นคะยอหลายครั้ง