บทที่ 20

“นั่งอย่างนี้ก็ได้ แต่คุณสัญญานะว่าห้ามเกินกว่านี้”

“ครับที่รัก...ว่ามาสิครับมีเรื่องอะไรจะคุยกับผม มันดึกมากแล้วนะเนี่ย” ประณาลีมองค้อน ย่นจมูกใส่เขาอย่างรู้สึกหมั่นไส้ เสียเวลาก็เพราะใครล่ะที่มัวแต่จะหาเศษหาเลยกับเธออยู่ตลอดเวลา

“ฉันอยากคุยเรื่องเด็กๆ น่ะค่ะ”

“เด็กๆ ทำไม หรือว่าดื้อจนคุณ

บทที่ 21

เช้าวันรุ่งขึ้นภาพการรับประทานอาหารเช้าอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาของสามพ่อลูก ทำให้แม่บ้านอย่างนางนารีปลื้มใจจนระงับอาการเอาไว้ไม่อยู่ นางฉีกยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกไปถึงรูหูอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้บรรยากาศบนโต๊ะจะยังไม่ดีนัก แต่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ดี และที่เป็นอย่างนี้ได้ ทั้งนี้นางต้

บทที่ 22

ประณาลีถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อกวาดสายตามองไปจนรอบบริเวณแล้วไม่มีใครและเด็กๆ เองก็ไม่ได้สนใจ มัวแต่นั่งก้มหน้าคุยกันอยู่ จากนั้นจึงตวัดสายตาและหันมาแว้ดใส่คนไม่รู้จักกาลเทศะ

“นี่คุณจะบ้าเหรอ ทำอะไรกลัวคนอื่นเขาเห็นบ้างสิ ฉันเป็นพี่เลี้ยงนะ ไม่ใช่เมียคุณ จะได้มีจูบลงจูบลา”

“ใครบ