หลังจากทำอาหารเช้าสำหรับเด็กๆ เสร็จ ประณาลีก็ขึ้นไปปลุกคู่แฝดที่ยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงให้ตื่นลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ไปโรงเรียนในวันแรกของสัปดาห์ ซึ้งแม้ทั้งสองจะงอแงนิดหน่อย แต่ก็ยอมทำตามที่พี่เลี้ยงสาวบอกแต่โดยดี

“เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว” ประณาลีจัดเปียแกละที่ด้วยผูกโบหูกระตายสีกรมทาของแฝดผู้พี่ให้

คืนนั้นนิธิภัทรบ้านกลับดึกว่าปกติ เพราะจู่ๆ เพื่อนที่ไม่ได้พบและติดต่อกันมานานหลายปีก็โทรมาหา ดีนะที่เขาไม่เคยเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์เลย ก็เลยได้ไปสังสรรค์กันเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยาวจนกระทั่งดึกและคิดว่ามาถึงทุกคนคงจะนอนกันหมดแล้ว ทว่าพอก้าวเท้าเข้ามาในบ้านชายหนุ่มก็ต้องชะงัก ก่อนจะเปิดยิ้มเมื่อเห

“นั่งอย่างนี้ก็ได้ แต่คุณสัญญานะว่าห้ามเกินกว่านี้”

“ครับที่รัก...ว่ามาสิครับมีเรื่องอะไรจะคุยกับผม มันดึกมากแล้วนะเนี่ย” ประณาลีมองค้อน ย่นจมูกใส่เขาอย่างรู้สึกหมั่นไส้ เสียเวลาก็เพราะใครล่ะที่มัวแต่จะหาเศษหาเลยกับเธออยู่ตลอดเวลา

“ฉันอยากคุยเรื่องเด็กๆ น่ะค่ะ”

“เด็กๆ ทำไม หรือว่าดื้อจนคุณทนไม่ไหว”