“เอาล่ะ เรามาคุยกันต่อดีกว่า ไหนลองบอกพี่ลีสิคะ ว่าคุณหนูทั้งสองแกล้งพี่ลีทำไม” ประณาลีถามพลางนั่งขัดตะหมาดลงบนพื้นหญ้าเหมือนเด็กๆ จากนั้นจึงหันมาเลิกคิ้วมองหน้าสองพี่น้องสลับกันว่าใครจะเป็นคนตอบ

“พี่รีน่าบอกสิ” คนพี่โยนไปให้คนน้อง และคนน้องก็เกี่ยงมาให้คนพี่

“นีน่านั่นแหละ”

“พี่รีน่าเป็นพี่ต้องตอบส

“ทำไมคะหรือว่ายังไม่เชื่อใจพี่ลี” ทั้งสองคนส่ายหน้า ก่อนเด็กหญิงนีน่าแฝดผู้น้องจะเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“แล้วถ้านีน่ากับพี่รีน่าดีกันกับพี่ลี พี่ลีจะฟ้องคุณพ่อเรื่องวันนี้ไหมคะ” ประณาลีมองเด็กแฝดทั้งสองที่นั่งหน้าหงอยๆ ด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างป้อมเอาไว้แน่น

“โธ่เอ้ย...พ

หลังจากทำอาหารเช้าสำหรับเด็กๆ เสร็จ ประณาลีก็ขึ้นไปปลุกคู่แฝดที่ยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงให้ตื่นลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ไปโรงเรียนในวันแรกของสัปดาห์ ซึ้งแม้ทั้งสองจะงอแงนิดหน่อย แต่ก็ยอมทำตามที่พี่เลี้ยงสาวบอกแต่โดยดี

“เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว” ประณาลีจัดเปียแกละที่ด้วยผูกโบหูกระตายสีกรมทาของแฝดผู้พี่ให้