บทที่ 14

: ค่ายโจรสลัด

หญิงสาวยืนมองขั้นบันไดวัดฮินดูปูรา เล็มปูยัง ลูฮูร์สูงลิบเบื้องหน้า

แสงจันทร์หม่นพยายามแยงลอดหมู่เมฆลงเหนือประตูปาดูรักซาอันศักดิ์สิทธิ์ นอกนั้นมีเพียงเงามืดทะมึนดูลึกลับ

ชายผู้หนึ่งวิ่งออกจากป่าอย่างทุลักทุเล ก่อนล้มลงริมทางเดินขึ้นเขาพร้อมครวญครางด้วยความเจ็บปวด

เธอวิ่งเข้

บทที่ 15

: ฝันร้าย

“วันนี้เหนื่อยไหม”

เมื่อคืนดานูไม่ค่อยได้นอน ทั้งยังตื่นเช้าขับรถไปส่งอรรที่รีสอร์ต น้ำเสียงหนุ่มคิ้วเข้มจึงเต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่ไม่วายเจือความห่วงใย ถามไถ่หนุ่มไทยตรงหน้าอยู่เสมอ

“นิดหน่อยครับ นี่ขนาดได้นั่งบ้าง ขืนยืนทั้งวันมีหวังปวดหลังปวดน่องเรื้อรัง”

อรรบ่นอุบอิบ นั่ง